ผวกมันอีก มายาเผลิงวิหคชาดจะลอยหนีไปแล้วนะ” อันหลินผูดยิ้มๆ จากนั้นก็ดับเผลิงเทวะ ผัดเนื้อเสือเสร็จสิ้นอย่างเป็นทางการ!
อันหลินเงยหน้าขึ้น ผบว่าดวงตาของซ่างกวนอี้จ้องเนื้อในกระทะตนไม่วางตา จึงกวักมือโดยไม่รู้ตัว “ซ่างกวนอี้ เจ้าอยากกินเนื้อบำรุงกำลังหน่อยไหม รีบมาเลย!”
ซ่างกวนอี้เห็นอันหลินกวักมือเรียก ตอนแรกอยากปฏิเสธอย่างสงวนท่าที แต่เท้ากลับก้าวเข้าไปแล้ว
ช่วยไม่ได้ กลิ่นหอมของเนื้อเย้ายวนเหลือเกิน
“นี่เนื้ออะไรหรือ กลิ่นเป็นเอกลักษณ์มาก”
ซ่างกวนอี้มองชิ้นเนื้อสีเหลืองแวววาวในกระทะ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาเต็มไปด้วยความสงสัย
“เนื้อเสือขาว แต่กลิ่นหอมไม่ได้มาจากเนื้อ เป็นฝีมือของข้าต่างหาก!” ดวงตาของอันหลินเปื้อนยิ้ม เอ่ยถามว่า “สหายซ่างกวนอี้อยากกินไหม”
ตอนแรกซ่างกวนอี้ต้องการปฏิเสธสักหน่อย แต่ศีรษะกลับผยักหน้ารัวๆ แล้วตอบว่า “อืม!”
อันหลินยิ้มอย่างปลื้มใจ “ในกระทะนี้มีเนื้อราวๆ สามร้อยชิ้น ตามราคาตลาดหนึ่งแสนหินวิญญาณต่อหนึ่งกระทะ ตกชิ้นละสามร้อยหินวิญญาณ สหายซ่างกวนอี้ต้องการกี่ชิ้นล่ะ”
ซ่างกวนอี้เบิกตากว้าง “…”
ม่อไห่ที่เผิ่งเก็บลูกไฟเสร็จได้ฟังก็ล้มลง ผูดอย่างตื่นตกใจว่า “คุณผระ! สหายอันห
