มารกลายเป็นเงาดำเป็นระลอกๆ ตัดเนื้อก้อนใหญ่เป็นชิ้นเนื้อหลายร้อยชิ้นขนาดเท่ากันในพริบตา ตกลงในกระทะ จากนั้นก็เริ่มผัด!
ม่อไห่มองกิริยาท่าทางที่คล่องแคล่วเหล่านี้ อดชูนิ้วโป้งไม่ได้ “มืออาชีพนี่นา!”
เมื่อคลุกเคล้าไม่หยุด ในที่สุดกลิ่นหอมยั่วยวนก็เริ่มฟุ้งกระจาย
ม่อไห่สะดุ้งโหยงทันทีที่ได้กลิ่นหอม ความไม่อยากจะเชื่อปรากฏบนใบหน้า “คุณพระ…กลิ่นนี้มัน…เนื้อของเสือขาวตัวนี้เป็นวัตถุดิบชั้นสูงหรือ!”
“เหอะๆ เสือขาวอย่างมากก็เป็นได้วัตถุดิบที่ดีนิดหน่อย สำคัญที่ฝีมือการปรุงอาหารของยอดพ่อครัวอัน ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าข้าจะทิ้งซากเสือขาวตัวเป้งไว้แบบนั้นหรือ” อันหลินพูดพลางยิ้มบางๆ
ม่อไห่คิดๆ ดูแล้วก็คิดว่ามีเหตุผล
เมื่อกลิ่นหอมอบอวลขึ้นเรื่อยๆ เนื้อก็จวนได้ที่แล้ว เขาเผลอกลืนน้ำลาย ดวงตาจับจ้องเนื้อในกระทะอย่างกระเหี้ยนกระหือรือ พูดแกมขอร้องว่า “ข้าถอนคำพูดเมื่อครู่ได้ไหม”
อันหลินเหลือบมองม่อไห่แวบหนึ่ง “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าไม่หิว บอกว่าข้าล้อเล่นไม่ใช่หรือ”
ม่อไห่เขินอาย จากนั้นก็พูดอย่างรู้สึกผิดว่า “เมื่อครู่ข้าพูดเหลวไหล! ข้าไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว เจ้าช่วยสงสารข้าแบ่งเนื้อในกระทะให้ข้าหน่อยไ
