งซาลาเปา
หนึ่งร้อยเข่งในครั้งเดียว!
ยามเขาวางกระทะนึ่งซาลาเปาที่หน้าประตู ซาลาเปาเข่งแล้วเข่งเล่าซ้อนกันสูงกว่าบ้านพักเสียอีก ทำเอานักเรียนที่เดินผ่านตกใจกันมาก
สวีเสี่ยวหลานหัวเราะจนตัวโยน เพิ่งเคยเห็นคนนึ่งซาลาเปาเช่นนี้เป็นครั้งแรก ช่างพิลึกเหลือเกิน
เซวียนหยวนเฉิงก็ออกอาการฉงน พูดเพียงว่าสหายอันหลินเจริญอาหารดีจริงๆ
ซูเฉี่ยนอวิ๋นกลับมองซาลาเปาหนึ่งร้อยเข่งอึ้งๆ เดาะปากจิ้มลิ้ม พูดกับอันหลินว่าของอร่อยอยู่ที่ความประณีตหาใช่ปริมาณ
กับความสนเท่ห์และหัวเราะเยาะของผู้คน อันหลินแค่มองพวกเขาด้วยสายตา ‘เจ้าจะไปรู้อะไร’ เท่านั้น
วันที่ซาลาเปาออกจากเข่ง จะเป็นเวลาที่ชื่อเสียงการปรุงอาหารของเขาสะเทือนรั้วสำนัก!
หนึ่งชั่วยามต่อมา ซาลาเปาสุกได้ที่แล้ว
เขาชิมลูกหนึ่งอย่างอดรนทนไม่ไหว รสชาติใกล้เคียงกับข้าวผัดไข่ แต่ก็เป็นซาลาเปาที่รสชาติเลิศล้ำแน่นอน ทำเอาเขาหยุดกินไม่ได้!
อันหลินเริ่มเข้าใจคุณสมบัติของกระทะก้นแบนแล้ว มีสรรพคุณเพิ่มรสชาติวันละแค่ครั้งเดียว และปริมาณของรสชาติที่เพิ่มจะเป็นค่าตัวเลขที่คงที่ ซึ่งก็หมายความว่าหากนึ่งซาลาเปาสิบเข่ง รสชาติก็จะอร่อยเป็นสิบเท่าของหนึ่งร้อยเข่ง!
แต่ไม่ได้หมาย
