บความเจริญอาหารหรือไม่ ซาลาเปาที่อร่อยขนาดนี้ ให้เขากินร้อยเข่งเขาก็ยอม!
ต่อมาอันหลินก็ส่งซาลาเปาหนึ่งเข่งให้ซูเฉี่ยนอวิ๋น
ซูเฉี่ยนอวิ๋นไม่เคยกินซาลาเปาที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน กินจนแทบจะสำลัก จากนั้นก็เอ่ยขอซาลาเปาอีกสองเข่งอย่างเขินอาย พร้อมทั้งชมว่าอันหลินเป็นอัจฉริยะ ขอเรียนทำซาลาเปากับเขา
แน่นอนว่าอันหลินปฏิเสธอย่างฉะฉาน เคล็ดลับเฉพาะตัว เผยแพร่ไม่ได้
ให้ซาลาเปาซูเฉี่ยนอวิ๋นสองเข่งแล้วสะบัดตูดจากไปทันที
เขาชอบดูท่าทางที่คนพวกนี้ถูกซาลาเปาพิชิตนี่แหละ สะใจจริงๆ!
อันหลินยังไม่หนำใจ จึงแบกซาลาเปามองหาคนเพื่อมอบให้
“จงหย่งเหยียน ข้าเอาซาลาเปามาให้”
“พี่อัน เจ้ามาถึงบ้านข้าเพื่อให้ซาลาเปาเนี่ยนะ”
“เหอะๆ ดูถูกซาลาเปาหรือ เจ้าลองชิมก่อนสิ!”
“อืม…รสชาติมัน…กลิ่นหอมแผ่ซ่าน มันแต่ไม่เลี่ยน หอมกรอบอร่อย ที่สุดในปฐพี…คุณพระ! สำนวนไม่อาจบรรยายความรู้สึกของข้าได้แล้ว อร่อยฉิบหายเลย!”
“ยังกล้าดูถูกซาลาเปาอีกไหม”
“ไม่กล้าแล้ว พี่อัน ท่านนี่มันยอดพ่อครัวแห่งปฐพี ยังมีอีกไหม ข้าอยากกินอีก”
“ไม่มีแล้ว ลาก่อน!”
ท่ามกลางเสียงร้องเรียกที่ดังโหวกเหวกของจงหย่งเหยียน อันหลินสะบัดแขนเสื้อจากไปแล้ว
จากนั้นก็ไปบ้าน
