ามจำใจ
เมื่อสวีเสี่ยวหลานเห็นภาพนี้ ในที่สุดก็โล่งอกสักที ร่างกายโอนเอน คล้ายจะล้มลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ในตอนนั้นเอง เหมือนจะมีคลื่นให้เห็นรำไรในบริเวณที่ไม่ไกล แต่ไม่นานก็สงบลง
นางกวาดตามองรอบๆ อีกครั้ง ดวงดาวพร่างพราวดุจท้องทะเล ดวงจันทร์ลอยเด่น ธรณีภายใต้แสงจันทร์มีแต่ความซบเซา มองไม่เห็นผู้ใด
“ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว บางทีนี่อาจเป็นลิขิตสวรรค์…ทั้งๆ ที่จั่วชิวปิงได้พลังกิเลนผ่านการหยั่งรู้ของอันหลิน กลับใช้พลังนี่มาจัดการเพื่อนรักของเขา สมควรแล้วที่ถูกพลังของตัวเองแว้งกัด” สวีเสี่ยวหลานส่ายหน้ายิ้มๆ ไม่คิดมากอีก เริ่มนั่งสมาธิ รักษาอาการของตัวเอง
อันหลินที่เร้นกายพยักหน้ารัวๆ ปลื้มใจยิ่งแล้ว
ใช้สายฟ้ารังแกสวีเสี่ยวหลานงั้นเหรอ นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ!
คาถาเรียกสายฟ้าของเราบังคับได้แม้กระทั่งกิเลนอสนีทองอนัตตา นับประสาอะไรกับกิเลนกระจอกๆ ของแก
ขณะที่อันหลินกำลังคิดเช่นนี้ เซียนพสุธาอู๋ถงเหนือม่านแบ่งเขตกลับมองสวีเสี่ยวหลานด้วยความงงงวย
นี่มันเรื่องอะไรกัน เราพลาดอะไรไปหรือ
เซียนพสุธาอู๋ถงหวนคิดถึงเหตุการณ์ต่อสู้เมื่อครู่ แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมกิเลนสายฟ้าถึงหันหลังวิ่งหนี หรือจะตกใจกลัว
