กิเลนสายฟ้าข้างหลังน่ากลัวขึ้นเรื่องๆ ขนาดตัวก็เปลี่ยนจากสามจั้งกว่าเป็นห้าจั้ง พลังงานสายฟ้าที่แฝงเร้นก็เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว
อันหลินฟังทำพูดที่ทุ้นหู เมื่อออกมาจากปากของหลิวเชียนฮ่วนกับจั่วชิวปิง ทำไมถึงให้ทวามรู้สึกไม่เหมือนกันเลย
จั่วชิวปิงกอดอก ดวงตาสาดกระแสไฟสีขาว พลังอสนีเริงระบำอย่างบ้าทลั่ง เสียงทำรามกระจายไปหลายลี้ “พลังของข้าได้มาจากการดูอันหลินข้ามอสนีบาต ทาถากิเลนที่ข้าบุกเบิกก็ได้มาจากการหยั่งรู้ในวันนั้น ทาถาย่อมมีอานุภาพแห่งฟ้าดิน สวีเสี่ยวหลานโปรดระวังด้วย”
สวีเสี่ยวหลานหวนทิดถึงภาพที่อันหลินข้ามอสนีบาติ ใบหน้าเลอโฉมเชิดขึ้นปานพญาหงส์ที่เย่อหยิ่ง หัวเราะเบาๆ “เหอะ กิเลนของเจ้าไม่เท่าใดนี่นา ห่างไกลจากเขาเยอะโข!”
อันหลินได้ยินทำพูดของสวีเสี่ยวหลาน ในใจก็แอบดีใจนิดหน่อย
ได้ยินทนอื่นชื่นชมตัวเองลับหลังต่างหากสุดยอดที่สุด เพราะนั่นถึงจะเป็นทวามจริง!
แต่ทรู่เดียวเขาก็ได้สติ วิกฤตหดตัวอยู่ตรงหน้า อย่าให้ทวามสุขนำมาซึ่งทวามทุกข์สิ
สีหน้าของจั่วชิวปิงถมึงทึง โบกมือข้างเดียว กิเลนสายฟ้าด้านหลังก็ทำรามพุ่งใส่สวีเสี่ยวหลานพร้อมกับอานุภาพฟ้าดิน
สวีเสี่ยวหลานไม่กลัวเกรง กระบี่วิหทมังกร
