นึ่งเดียว! เสียงดังสะเทือนเลือนลั่น กลายเป็นคลื่นเสียงม้วนตัวไปสิบกว่าลี้
เสี้ยววินาทีนั้น ทุกคนรู้สึกเพียงดวงตารวดร้าว จากนั้นแก้วหูก็ถูกสะเทือนเจียนแตก
“สายฟ้าสีทองน่ากลัวเหลือเกิน อันหลินเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”
“คุณพระ แยงตานัก จะบอดแล้ว!”
นักเรียนส่วนใหญ่ถูกสายฟ้าสีทองแยงตาจนต้องหลับตา
“ไม่เป็นไร ครู่เดียวก็หายแล้ว”
“อืม อสนีทองอนัตตาฟาดลงมาเป็นเพียงเรื่องอึดใจเดียว ตอนนี้ลืมตาได้แล้ว” มีนักเรียนที่มีประสบการณ์โชกโชนรู้จักสายฟ้าชนิดนี้ จึงเอ่ยปากปลอบใจ
ทุกคนลืมตาขึ้น แสงทองเหลือล้นทิ่มแทงเข้ามา…
“คุณพระ แยงตาเหลือเกิน ตาจะบอดแล้ว!”
นักเรียนกลุ่มหนึ่งร้องเสียงหลง หลับตาอีกครั้งด้วยน้ำตาที่อาบหน้า
“ใครบอกว่าอสนีทองอนัตตาฟาดลงมาเป็นเรื่องเพียงอึดใจเดียว รีบลุกออกมา รับรองว่าตบจนตายแน่!”
“ไม่สิ สายฟ้านี่มีปัญหา”
“ใช่แล้ว หลังเกิดเสียงฟ้าผ่า ก็เงียบจนน่ากลัว!”
“พวกเราหูดับแล้วมากกว่า…”
…
ในตอนนั้นเอง เหล่าอาจารย์ที่มีพลังยุทธ์แก่กล้ามองต้นกำเนิดของแสงทองด้วยความงุนงง
แม้แต่รองผู้อำนวยการอวี้หัวในศาลาโบราณก็เบิกตากว้าง ท่าทางเหมือนเห็นผีก็ไม่ปาน
กิเลนอสนีทองอนัตตากระโจนมาอยู่ตรงหน้าอันหลินแล้ว ใบหน้าด
