รงหน้า พลางกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
เขาค่อยๆ ยื่นมือขวาไปหากิเลนสีทองช้าๆ แล้วสัมผัส
ครืน!
สายฟ้าที่น่าสะพรึงพรั่งพรูเข้ากายอันหลินทันใด มวลพลังงานจู่โจมเส้นชีพจรทั้งหลาย กระตุ้นเลือดเนื้อทั่วสรรพางค์กาย โจมตีขุมพลังสัตว์เหนือทะเลปราณ ขุมพลังสัตว์ทำงานเต็มสูบ ภายใต้การกระตุ้นของอสนีทองอนัตตา สีทองของขุมพลังสัตว์บริสุทธิ์ยิ่งขึ้น ประกายแสงอันเหลือล้นปานดวงตะวัน
อันหลินในตอนนั้นกลับเจ็บปวดจนโหยหวน “โอ๊ย เจ็บจังเลย แกเบาๆ หน่อยสิ!”
สิ้นเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของเขา กิเลนสีทองก็ค่อยๆ ขยับก้นขึ้นเชื่องช้าอย่างว่าง่าย
“นี่ อย่าวิ่งไกลไป เข้ามาใกล้หน่อย อย่ารุนแรงเกินไปก็พอ…”
“เอ้อ! แบบนี้แหละ!”
“ใช่…ความแรงเท่านี้แหละ!”
“ซี๊ด…สบาย…”
…
ไม่ง่ายเลยกว่านักเรียนจะเคยชินกับแสงสว่างของอสนีทองอนัตตา จากนั้นก็ตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าจนตาบอด
อาจารย์ทั้งหลายก็ทำหน้าอึ้งๆ คิดว่าไม่อาจเข้าใจโลกใบนี้ได้อีกแล้ว
เซียนพสุธามิ่งหยวนหายใจถี่กระชั้น นัยน์ตาร้อนรุ่ม เนื้อตัวสั่นเทา “เหตุการณ์นี้นี่แหละ รสชาติแบบนี้แหละ ฮ่าๆ ๆ…อันหลินช่างสร้างความประหลาดใจให้ข้าได้จริงๆ!”
“เจ้ารู้ไหมว่าทำไมอสนีบาตถึงอยู่ในสภาพแบบนี้ เจ้ารู้ไหมทำไมอ
