แสงอาทิตย์ส่องกระทบพนาที่เขียวขจีจนเกิดดวงแสงสว่างไสวเป็นจุดๆ
ลมอ่อนโชยมา ใบไม้ดังซู่ๆ เคล้าเสียงวิหคเพรียกพร้อง
ร่างสีขาวย่ำโคลนที่อ่อนนุ่ม ฮัมบทเพลงโบราณ เยื้องย่างกลางพงไพรที่เงียบสงบแห่งนี้
“พี่ไป๋ ผิดทางแล้ว ทางนี้เป็นทางไปพุทธภูมิ ไม่ใช่ทางไปแดนจิ่วโจว!” อันหลินที่ขี่ต้าไป๋อดพูดไม่ได้
หญิงสาวเหลียวมองอันหลิน นัยน์ตาเปื้อนยิ้ม เสียงนุ่มนวลดั่งปุยนุ่นดังขึ้น “ข้าอยากไปไหนก็ไปนั่น เจ้าจะตามมาทำไม”
“เพราะกลัวว่าเจ้าเก็บตัวนานไปหน่อย ไม่เคยชินกับสถานที่ หรือเกิดภัยอันตรายอะไรขึ้นมานี่นา” อันหลินตบก้นต้าไป๋ปุๆ ให้เร่งความเร็ว ขึ้นไปเดินเคียงคู่ไป๋หลิง
ไป๋หลิงเชิดหน้าเล็กน้อย สูดอากาศที่สดชื่นเข้าเต็มปอด ซึมซับแสงแดดอบอุ่นที่สาดส่องลอดแมกไม้ ใบหน้าค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มสดใสเจิดจ้าปานหิมะละลาย ลมวสันต์โชยสิบลี้ ชวนให้ลุ่มหลง
ต้าไป๋ส่งกระแสจิตอย่างอดไม่ได้ว่า “พี่อัน ประโยคที่ว่าไป๋หลิงเป็นองค์หญิงผู้เลอโฉม จุดนี้ข้าเชื่อแล้ว”
อันหลินตอบกลับ “ข้าเคยหลอกเจ้าที่ไหน”
“ไม่ออกมานานนม แผ่นดินนี้ยังคงงดงามเช่นเดิม ข้าชอบ!” ไป๋หลิงมองต้นไม้ใบหญ้า สูดดมกลิ่นหอมของดินโคลน ฟังเสียงนกขับขาน สัมผัสอ
