ุณหภูมิของแสงแดด ทุกสิ่งล้วนทำให้นางเคลิบเคลิ้ม ทำให้นางอดชื่นชมไม่ได้
อันหลินมองออกว่า ไป๋หลิงไม่มีอาการไม่คุ้นชินแต่อย่างใด
“โฮก!” จู่ๆ สัตว์ประหลาดหัวเสือหางงูตัวหนึ่งก็กระโจนออกมาจากดงไม้ พุ่งใส่ไป๋หลิงปานสายฟ้าฟาด
อันหลินเห็นดังนั้น สายฟ้าก็กะพริบแปลบปลาบตรงปลายนิ้วแล้ว
ปึก! สิ้นเสียงดังสนั่น สัตว์ประหลาดหัวเสือหางงูชนเข้ากับม่านกำบังไร้รูปร่าง
อันหลินมองไป๋หลิงด้วยความตกใจ เขาสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังปราณที่เบาบางอย่างยิ่ง จากนั้นก็มีม่านกำบังไร้รูปร่างปรากฏขึ้น
เขารู้ว่าม่านกำบังไม่ใช่คาถาชั้นต่ำอย่างพวกกำแพงอากาศอะไรเทือกนั้น แต่เป็นพลังมิติที่สูงส่งอย่างยิ่ง!
แค่พลังนี้ อันหลินก็รู้แล้วว่าขอแค่ไป๋หลิงไม่รนหาที่ ในแผ่นดินนี้ไม่มีใครรังแกนางได้
อืม…ไร้ซึ่งความไม่คุ้นเคยกับสถานที่ ประสบภัยอันตรายไม่ต้องให้เขาออกโรงปกป้อง เขาปล่อยให้ไป๋หลิงออกไปผจญภัยได้อย่างวางใจแล้ว
“ข้าไม่มีนิสัยเข่นฆ่าสัตว์น้อยตามใจชอบ ยังไม่รีบไสหัวไปอีก” ไป๋หลิงมองอสูรหัวเสือหางงูที่กระโจนออกมาไวเกินไป ชนกับม่านกำบังมิติจนเวียนหัวตาลาย พร้อมกับเอ่ยเสียงเรียบ
อสูรหัวเสือหางงูได้ฟังก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก รีบวิ
