่งหนีเป็นพัลวัน
“ได้ยินว่าเนื้อส่วนเอวของอสูรหัวเสือหางงูอร่อยอย่างยิ่ง!” อันหลินโพล่งขึ้นมา
มิติเริ่มบิดเบี้ยวอย่างไม่มีสุ้มเสียง
อสูรหัวเสือหางงูวายชนม์
เปลวไฟเริ่มลุกโชน ตะแกรงย่างกว้างหนึ่งเมตร เหล็กแท่งเสียบเนื้อที่ขาวนุ่มมันวาว
อันหลินโรยเครื่องปรุงด้านบนไม่หยุด กองไฟดังเปรี๊ยะๆ เนื้อที่มันขลับค่อยๆ ร้อนขึ้น กลิ่นหอมกรุ่นเริ่มโชยมา
ไป๋หลิงนั่งอยู่ข้างม้านั่งที่อันหลินเอาออกมาจากแหวนมิติ เท้าคางจ้องเนื้อย่างที่หอมกรุ่นยั่วยวนใจ นัยน์ตาสุกใสค่อนข้างเลื่อนลอย
“ข้าเคยเห็นอาหารจานนี้ที่ภัตตาคารแห่งหนึ่งในแคว้นสือหลง ชื่อว่าเอวเทวะผัดพริกเกลือ ทำจากส่วนเอวของอสูรหัวเสือหางงูนี่แหละ พอเห็นอสูรหัวเสือหางงูตัวนี้โผล่มา ก็รู้ได้ทันทีว่าพลาดไม่ได้!” อันหลินมองเนื้อย่าง แม้แต่ตัวเองก็อดเดาะลิ้นไม่ได้
เมื่อเขาเห็นท่าทางจดจ่อของไป๋หลิง ก็รู้สึกว่าน่าขำอย่างอดไม่ได้ “เจ้าไม่ได้กินอะไรมานานแค่ไหนแล้ว”
“อืม…หนึ่งหมื่นเจ็ดร้อยยี่สิบหกปีแล้ว” ไป๋หลิงตอบตามจริง
อันหลิน “…”
“เจ้าไม่ได้กินอะไรมานานปานนี้ ไม่หิวหรือ” อันหลินครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถาม
“เมื่อถึงระดับหวนสู่ความว่างเปล่า ทุกสรรพสิ
