้า เช่นนี้ยังทำให้เจ้าดีใจไม่ได้งั้นหรือ”
อันหลินคิดใคร่ครวญ หากลองเปลี่ยนมุมมอง ดูเหมือนจะทำให้รู้สึกภูมิใจมากเหมือนกัน!
ไป๋หลิงกัดเนื้ออีกคำแล้วพยักหน้า “เจ้าพูดถูก การกินเป็นความสุขอันดับหนึ่งของชีวิตจริงๆ!”
จู่ๆ ตัวนางเองก็หัวเราะ นัยน์ตากระจ่างใส เส้นผมดำขลับไล้ใบหน้าขาวผ่องแดงเรื่อ ไม่มีแก่ใจจะปัดออก เพียงละเลียดกินเนื้อย่างคำเล็กคำน้อย
อันหลินเห็นไป๋หลิงที่มีนิสัยประหลาดเผยรอยยิ้มไร้เดียงสาประดุจเด็กน้อย จึงอดรำพันในใจไม่ได้ว่า ‘เก็บตัวนานเกินไปต้องออกมาท่องโลกจริงๆ!’
“ต่อไปเจ้าจะไปไหน ข้าเตรียมจะกลับสรวงสวรรค์แล้ว” จู่ๆ อันหลินก็ถามขึ้นมา
“ไม่บอกเจ้าหรอก” ไป๋หลิงตอบอย่างฉับไว
อันหลิน “…”
“งั้นขอยันต์ส่งสารหน่อย มีเรื่องอะไรมาหาข้าได้” อันหลินกล่าว
“ไม่ละ มีวาสนาย่อมได้พบกันอีก” ไป๋หลิงเอ่ยเสียงเรียบ
อันหลิน “…”
หญิงสาวที่ยังอ่อนโยนน่ารักเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ตอนนี้ทำไมถึงได้เย็นชาอีกแล้วล่ะ
หรือเรื่องที่นางจะทำ เป็นสิ่งที่เรายุ่งเกี่ยวไม่ได้ ถึงไม่ปริปากบอก
อันหลินไม่เข้าใจ และไม่อยากคิดอีก
ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง สุดท้ายสองคนหนึ่งสุนัขก็กินเนื้อส่วนเอวของอสูรหัวเสือหางงูหมด
“ต่อไปไม่ต้อ
