มองเจ้าผิดไป’
“มีอะไรก็รีบว่ามา ขอเสริมสักประโยค ข้าไม่ชอบรักต่างวัย” ไป๋หลิงกล่าว
อันหลินแน่นหน้าอก รักต่างวัยงั้นเหรอ สมองของผู้หญิงคนนี้คิดไปถึงไหนแล้ว แค่คุยสัพเพเหระเฉยๆ ก็คิดว่าเราคิดอะไรกับนางแล้วเหรอเนี่ย
อีกอย่างความรักต่างวัยที่อายุห่างกันเป็นหมื่น อันหลินก็ไม่สนใจไหมเล่า!
“อะแฮ่ม ข้าอยากบอกว่าไหนๆ ข้อมูลของจื่อซิงก็ถูกข้าสืบทอดหมดแล้ว เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ตลอดเวลาหรอกกระมัง” อันหลินลองถามหยั่งเชิง
“ข้อมูลไม่ใช่ทั้งหมดของการสืบทอดเสียหน่อย ยังมีการสืบทอดจำพวกสายเลือด วรยุทธ์และความรู้อะไรเทือกนั้นอีก” ไป๋หลินหยีตา ก้มตัว ยื่นใบหน้าที่งามสะคราญไปตรงหน้าอันหลินที่นอนหมอบอยู่ เพ่งพิศพลางเอ่ยว่า “เจ้าอยากให้ข้าไปจากที่นี่หรือ”
อันหลินเห็นดวงหน้างดงามที่อยู่ในระยะประชิดของไป๋หลิง ภายใต้การสะท้อนของแสงสีขาวในมิติ ผิวที่เนียนละเอียดเกลี้ยงเกลาส่องแสงดึงดูดใจประหนึ่งกระเบื้องขาว
“อืม ใช่แล้ว ข้าอยากให้เจ้าไปจากที่นี่” ข้อนี้อันหลินไม่คิดจะปิดบัง พูดต่อว่า “โลกกว้างใหญ่ปานนี้ เจ้าไม่อยากไปดูหน่อยหรือ”
“โอ้ ข้าท่องทั่วทั้งโลกตั้งแต่เมื่อหมื่นปีก่อนแล้ว ตอนนี้ไม่สนใจ” ไป๋หลิ
