มนุษย์เพียงอย่างเดียว แต่ได้ไปแผ่นดินต่างมิติ ไปสุสานที่พิลึกพิลั่นอีกด้วย เกิดเรื่องประหลาดมากมาย ผ่านสงครามที่สะเทือนขวัญเป็นก่ายกอง ได้รับโอกาสที่มีความหมายเป็นอเนกอนันต์
ตอนนี้ได้กลับมาสู่สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยอีกครั้ง สัมผัสบรรยากาศที่เงียบสงบ ราวกับอยู่กันคนละโลก
“รั้วสำนักนี่แหละดินแดนในอุดมคติที่เหมาะแก่การบำเพ็ญเพียร” สวีเสี่ยวหลานโพล่งขึ้นมา
“อืม…เสียดายที่ปีหน้าข้าก็จบการศึกษาแล้ว” หลิวเชียนฮ่วนยู่ปาก
อันหลินหัวเราะร่า “อยากอยู่สำนักต่อนั้นง่ายมาก ท่านเลือกสอบตกแล้วซ้ำชั้น”
หลิวเชียนฮ่วนกลอกตา คร้านจะสนใจอันหลิน
ทุกคนแยกย้ายกันกลับที่พักของตัวเอง อันหลินกลับขี่ต้าไป๋เหาะไปอีกที่หนึ่ง
ห้องผู้อำนวยการ
รองผู้อำนวยการอวี้หัวกำลังส่องกระจก ลูบขนคิ้วที่หนาและดกของตัวเอง พลางยิ้มอย่างพออกพอใจ
ก๊อกๆ ๆ…
“ผู้อำนวยการ ข้าอันหลินเอง”
อันหลินหรือ
อวี้หัวเลิกคิ้วแล้วพูดว่า “เข้ามาได้”
อันหลินเข้ามาในห้องผู้อำนวยการอย่างเก้ๆ กังๆ โค้งตัวคำนับ “ผู้อำนวยการ”
“ฮ่าๆ ๆ ไม่พบกันนานเลยนะอันหลิน เรื่องในสุสานโส่วหยางของพวกเจ้า ข้าได้ยินหมดแล้ว เจ้าทำได้ดีเยี่ยม!” อวี้หัวกล่าวชมด้วยรอยยิ้ม
“ผู้อำนวยการ
