บนโลกมนุษย์ร่วมยี่สิบปี รู้จักแดนมนุษย์เป็นอย่างดี มิหนำซ้ำยังเข้าใจวัฒนธรรมบำเพ็ญเซียนที่รุ่งเรืองของแผ่นดินบรรพกาล เรียกได้ว่าอันหลินเป็นบุคคลที่ผสานมุมมองความคิดของโลกสองใบ บางทีอาจได้แรงบันดาลใจจากคำพูดของเขาก็เป็นได้
พญางูนิลกับอันหลินเริ่มการสนทนาครั้งแรกภายใต้ความคิดแบบนี้
อันหลินสมกับเป็นคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาจนเคยชิน แม้จะเจอกับวิธีการทักทายที่พิลึกพิลั่น เขาก็สงบสติได้อย่างรวดเร็ว และเริ่มตั้งใจขบคิด
“อืม มุมมองต่อการรักษาสันติภาพของโลกเป็นประเด็นที่กว้างมาก เรา…หาที่พูดคุยแลกเปลี่ยนกันดีไหม” อันหลินเสนอความเห็นอย่างยิ้มแย้ม
พญางูนิลเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้ายิ้มๆ
ณ ร้านกาแฟซินซิน
การตกแต่งสไตล์โบราณประณีต เสียงเพลงผ่อนคลายน่าฟัง
มือเรียวขาวผุดผ่องของพญางูนิลยกแก้วขึ้นจิบเบาๆ นัยน์ตาดำดุจน้ำหมึกนิ่งสงบจ้องชายหนุ่มตรงหน้าอย่างสนอกสนใจ
อันหลินเองก็รู้สึกฉงนใจกับหญิงสาวตรงหน้าเช่นกัน แม้เขาจะมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเองมากก็ตาม แต่ก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้คงไม่ได้ยอมมาคุยที่ร้านกาแฟเพราะความหล่อของเขาแน่ๆ
เขาคิดว่าหญิงคนนี้ยอมมาที่ร้านกาแฟกับเขา เป็นเพราะเขามีเอกลักษณ์
“ผมคิด
