ภายในมิติมืดแห่งหนึ่ง ชายหัวโล้นพูดด้วยความนอบน้อมว่า “นายหญิง พวกเขากลับแดนมนุษย์อย่างปลอดภัยแล้ว สมบัติที่เหลือของเซียนสวรรค์โส่วหยางจะจัดการอย่างไรดี”
พญางูนิลโบกมือปัดๆ อย่างไม่ยี่หระ “ไม่เหลือของดีอะไรแล้ว หินวิญญาณเก็บเป็นของหลวง ของอย่างอื่นส่งไปที่แดนมนุษย์ ส่งเสริมการพัฒนาของวงการบำเพ็ญเพียรทางนั้นสักหน่อยก็แล้วกัน”
“ขอรับ ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้” ชายหัวโล้นพยักหน้า เตรียมจะผละออกไป
“อ้อ จริงสิ อย่าลืมซื้อไข่เป็ดกับไข่เยี่ยวม้ากลับมาให้ข้าหน่อยนะ ไปซื้อที่ร้านเหล่าเฉินนั่นแหละ” พญางูนิลกล่าว
ชายหัวโล้นชะงักเมื่อได้ฟัง “แต่ว่าเหล่าเฉินตายไปแล้ว…”
“เจ้าว่าอะไรนะ!” พญางูนิลร้อนใจ แต่ครู่เดียวก็สงบลง “ไม่สิ ช่วงนี้เจ้าไม่ได้ไปแดนมนุษย์ รู้ได้อย่างไรว่าเขาตายแล้ว”
มุมปากของชายหัวโล้นกระตุกยิกๆ “แต่ ‘ช่วงนี้’ ที่ว่ามันห้าสิบปีแล้ว ตอนนั้นเหล่าเฉินอายุหกสิบกว่าแล้ว ไม่ได้บำเพ็ญเพียรเสียหน่อย ตายไปแล้วแน่ๆ…”
พญางูได้ฟังก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ ที่แท้ก็ผ่านไปนานขนาดนี้แล้วหรือ
นางมองห้องที่มืดดำแห่งนี้ ในใจเกิดความรู้สึกหดหู่ขึ้นมาทันที เก็บตัวอยู่ที่นี่มาห้าสิบปีโดยไม่รู้ตัว ไม่ได้การๆ ข้าจะข
