ึ้นราแล้ว…
“เจ้าช่วยดูแลแผ่นดินปราณสงครามแทนข้าก่อน ข้าขอออกไปผ่อนคลายหน่อย” พญางูนิลโบกมือ จากนั้นก็แหวกมิติออกเป็นโพรงสีดำ มุดเข้าไปโดยไม่เหลียวหลัง
“นี่! นายหญิง ข้าต้องไปจัดส่งอาวุธที่เหลือของโส่วหยางอีกนะ!” ชายหัวโล้นตะโกนใส่โพรง
แต่ทว่าไม่มีเสียงตอบรับจากโพรงเลยสักนิด กลับค่อยๆ เชื่อมสมานกันช้าๆ…
ชายหัวโล้นจึงทำได้เพียงแค่นยิ้มเมื่อเห็นภาพนี้
นิสัยที่พูดปุ๊บไปปั๊บของพญางูนิลคงจะแก้ไขไม่ได้ตลอดชีวิตแล้ว ผู้หญิงที่ยิ่งเคร่งขรึมมากเท่าใด ยามบ้าขึ้นมาจะยิ่งคลุ้มคลั่ง ครั้งที่นางสู้กับยุทธวิชัยพุทธะ[1] ทำลายเขาโพธิของพุทธภูมิจนราบคาบ ไม่รู้จริงๆ ว่าครั้งนี้นางจะสร้างเรื่องอะไรอีก...
…
ริมบ่อสวรรค์ ณ เขาฉางไป๋
ใบหน้างามล่มเมืองของปี้ฉงฉายความเห็นใจอย่างที่เกิดขึ้นน้อยครั้ง “จื่อหยาง เป็นเพราะข้าแท้ๆ ตอนแรกอยากให้เจ้าเคยชินกับสภาพแวดล้อมโลกภายนอกก่อน ค่อยสอนวิธีเปลี่ยนพลังงานชีวิตให้เจ้า”
นางจี้ไปจุดชีพจรหลายแห่งของจื่อหยาง พลังงานบริสุทธิ์ไหลไปตามปลายนิ้ว เข้าสู่ร่างกายของจื่อหยางอย่างต่อเนื่อง
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดจักรพรรดิจื่อหยางก็ลืมตาขึ้นด้วยความเจ็บปวดและทุกข์ระทม
เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบ
