มาเยี่ยมลูกชายของตัวเองไม่ได้หรือไง”
อันหลินพูดไม่ออก “ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมหมายถึงว่าดึกดื่นป่านนี้แล้ว พ่อควรจะรีบพักผ่อนไม่ใช่หรือไง”
“อ้อ ตอนนี้มันแปดโมงครึ่ง” อันหมิงชวนมองนาฬิกาแวบหนึ่งแล้วตอบ
อันหลิน “…”
“เรื่องที่ทุกคนประสบพบเจอในต่างมิติ เสี่ยวหลานบอกพ่อคร่าวๆ แล้ว โลกใบนี้ช่างกว้างใหญ่เหลือเกิน มีทุกอย่างจริงๆ…” ใบหน้าของอันหมิงชวนฉายความใฝ่หา
อันหลินชอบใจ “พ่อ พอพ่อถึงระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณแล้ว ผมจะพาพ่อไปเปิดหูเปิดตาที่แผ่นดินบรรพกาล แผ่นดินนั้นกว้างใหญ่กว่าแผ่นดินปราณสงครามเยอะเลย เรียกได้ว่ากว้างไกลสุดลูกหูลูกตา!”
“คนในโลกของเราไปสรวงสวรรค์ดูท่าจะยากมาก” อันหมิงชวนขมวดคิ้ว
“ถ้าทำตามขั้นตอน ต้องเข้าร่วมเป็นหนึ่งกับอิทธิพลสรวงสวรรค์ แต่ไม่เป็นไร เราใช้เส้นสายได้!” อันหลินพูดเป็นมั่นเป็นเหมาะ
อันหมิงชวนมองอันหลินด้วยความแปลกใจ ตอนที่ลูกชายของตนพูดคำว่า ‘เส้นสาย’ ไม่มีความรู้สึกละอายใจเลยสักนิด กลับทำหน้าลำพองและภาคภูมิใจแทน นี่มันเรื่องอะไรกัน
หรือคนของสรวงสวรรค์ต่างก็ภูมิใจกับการใช้เส้นสายกันทั้งหมด
“เอาละๆ เรื่องไปแผ่นดินบรรพกาลค่อยว่ากันที่หลัง ตอนนี้ยังเร็วไป” อันหมิงชวน
