จ้องอันหลินครู่หนึ่ง “หลินจื่อ ต่อไปลูกอย่าแสวงโชคสุดชีวิตแบบนี้อีกเลยนะ อย่างครั้งนี้ บาดเจ็บสาหัสหลายวันจนลงจากเตียงไม่ได้ ต่อให้คนอื่นไม่ยอมบอกรายละเอียดกับพ่อ พ่อก็รู้ว่าสถานการณ์ในตอนนั้นอันตรายแค่ไหน ถ้าเกิดลูกเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ พ่อบำเพ็ญเซียนเพียงคนเดียวจะมีความหมายอะไร…”
“พ่อ…” ใจของอันหลินกระตุก ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไรดี
ไม่ง่ายเลยกว่าอันหลินจะได้กลับโลกมนุษย์สักครั้ง ไม่คิดว่าจะกลายเป็นมนุษย์น้ำแข็งต่อหน้าพ่อก่อน ตอนนี้ก็มาเจ็บหนักจนล้มหมอนนอนเสื่ออีก เหตุการณ์พวกนี้ ไม่แปลกเลยที่อันหมิงชวนจะคิดมาก
ความเงียบถูกเสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นกะทันหันทำลาย
“พี่อัน ฟื้นสักทีนะ โฮ่ง!” ต้าไป๋กระโจนใส่อันหลินอย่างตื่นเต้น
“ฮ่าๆ ต้าไป๋ ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง” อันหลินเห็นใบหน้าที่ไม่ได้เจอมานาน จึงอดดีใจไม่ได้
“เหมือนเดิม ดูหญิงงาม อ่านหนังสือ ดูหนัง โฮ่ง” ต้าไป๋พูดพลางแลบลิ้น
อันหลินกรอกตา “ความจริงเรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวกันหมดสินะ”
“ผู้รู้ใจข้า คือพี่อันเอง โฮ่ง!” ต้าไป๋มองอันหลินอย่างปลาบปลื้ม
“ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว ข้ามีของดีมาฝากเจ้า” อันหลินลูบแหวนมิติ หยิบถุงมือที่มีเล็บแหลมสีน้ำเงินออกมา
