กับหลิวเชียนฮ่วนไว้ด้วยกัน ป้อนยาฟื้นฟูบาดแผลให้ทั้งคู่ ความจริงตัวเขาเองก็บาดเจ็บสาหัสเช่นกัน เพียงแต่ยังฝืนยืนได้อยู่
ขณะที่อันหลินคิดว่าเอาชนะไซตามะตัวปลอม สามารถผ่อนคลายได้สักครู่แล้วนั้น
เสียงหนึ่งกลับทำให้เขาสะดุ้งโหยง ในใจเกิดความเย็นเยียบ
“แค่กๆ…ประเมินพวกเจ้าต่ำไปจริงๆ”
ร่างหัวโล้นตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากซากปรักหักพังช้าๆ ศีรษะที่เปื้อนเลือดยังคงเจิดจ้าภายใต้การส่องสะท้อนของแสงแดด
เขากุมบาดแผลตรงหน้าอกที่เลือดไหลไม่หยุดแล้วเดินไปหาพวกอันหลินทีละก้าว ในแววตาเจือความฮึกเหิมที่ลุกโชน “พลังต่อสู้ของพวกเจ้าเหนือความคาดหมายของข้าเป็นอย่างมาก แต่ยังห่างจากการเอาชนะข้าอยู่อีกนิดหน่อย”
ชายหัวโล้นพูดกลั้วหัวเราะ “ประหลาดใจหรือไม่ แปลกใจหรือไม่ ตื่นเต้นหรือไม่”
เขากำมือแน่น เดินหน้าไม่หยุด ปางตายสามคน…เขาจะจัดการให้เหี้ยน! ระยะห่างของเขากับพวกอันหลินเหลือน้อยลงทุกที ประหนึ่งเทพเจ้าปีศาจบรรพกาลที่อำมหิตที่สุด เตรียมจะแยกเขี้ยวปลิดชีพของมันแล้ว
ขณะนั้นเอง พลันเกิดริ้วคลื่นเส้นเล็กกลางอากาศ
ลำแสงสีน้ำเงินพาดผ่านด้านหลังของชายหัวโล้น ราวกับพญาอินทรีแตะสัมผัสผิวน้ำแผ่วเบา หายวับทันตา
เพียงครู่เดียว! ไม
