ป็นสีสันเพียงหนึ่งเดียวของโลกใบนี้ ยิ่งใหญ่ พร่างพราย แต่เปี่ยมด้วยความหวัง!
ไม่ว่าจะเป็นศัตรูหรือเหล่าสมาชิกในทีม ต่างก็เผลอจับจ้องกระบี่ที่โลดแล่นกลางนภาโดยไม่รู้ตัว ในใจสั่นสะท้านอย่างยิ่ง
หน้าอกของชายหัวโล้นถูกลำแสงสีขาวทะลวงตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบได้ เลือดสาดกระจายเต็มท้องฟ้า ร่างกายหล่นร่วงลงอย่างไร้เรี่ยวแรง
อันหลินก็ตกลงมาอย่างหมดแรงเช่นกัน ตอนนี้ร่างกายของเขาไร้เรี่ยวแรงแล้วอย่างสิ้นเชิง ผลข้างเคียงจากการใช้พลังปราณอนธการเป็นเวลานานไม่ใช่เพียงอ่อนแรงเท่านั้น อาจกระทบกับพื้นฐานการบำเพ็ญเพียรด้วย
ร่างของเขาถูกแขนที่อบอุ่นรับไว้ เมื่อพยายามลืมตามองก็เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและเต็มไปด้วยความห่วงใยของเซวียนหยวนเฉิง
“สหายอันหลิน เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม”
“ไม่…ไม่เป็นไร”
อันหลินส่ายหน้าอย่างไม่มีแรง คิดไม่ถึงว่าเลือดลมจะเกลือกกลิ้ง กระอักเลือดออกมาอีกครั้ง
ใช่แล้ว ไม่ใช่แค่หมดสิ้นเรี่ยวแรงเท่านั้น แต่อวัยวะทั้งหลายในร่างกายก็ถูกหมัดนั้นกระแทกจนพังหมดแล้ว
กระบี่พิชิตมารอุทานว่าสะใจแล้วก็กลับเข้าไปซ่อนตัวในแหวนมิติ ไม่สนใจสภาพอนาถในตอนนี้ของผู้เป็นเจ้านายเลย
เซวียนหยวนเฉิงวางสมาชิกที่บาดเจ็บสาหัสอย่างอันหลิน
