อีกครั้ง นัยน์ตาเลื่อนลอยไปครู่หนึ่ง
นางมองร่างที่บาดเจ็บสาหัส แต่ยังลุกขึ้นโดยไม่สนใจอะไร ในใจก็สั่นสะท้านชอบกล
เรากำลังกลัวอะไรกันแน่
กลัวการหยิบกระบี่เล่มนั้น กลัวจะนึกถึงเรื่องในอดีตงั้นหรือ
พวกเขาเดิมพันด้วยชีวิต ปกป้องเราโดยลืมความปลอดภัยของตัวเอง
แต่เรากลับไม่มีแม้แต่ความกล้าจะใช้กระบี่ต่อสู้ต่อหน้าทุกคนด้วยซ้ำ…
พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมกลุ่มของเรา เป็นสหายร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่อย่างแท้จริง!
หลิวเชียนฮ่วนหัวเราะเยาะตัวเอง รู้สึกขันในความโง่เง่าและอ่อนแอ
ครืน
เกลียวเมฆก่อตัวบนท้องนภา ร่างของชายหัวโล้นพุ่งใส่เซวียนหยวนเฉิงกับหลิวเชียนฮ่วนปานขีปนาวุธ ชัดเจนว่าความแค้นที่มีต่อสองคนนี้ค่อนข้างฝังลึก
เมื่อประจันหน้ากับอานุภาพที่ชวนให้รู้สึกหายใจไม่ออก เซวียนหยวนเฉิงก็ยืนขวางหลิวเชียนฮ่วนด้วยสีหน้าที่หนักแน่น รูปของมัจฉาสีขาวดำปรากฏใต้ฝ่าเท้า
นี่อาจจะเป็นหมัดสุดท้ายที่เขาจะขัดขวางได้ แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ เขาก็ต้องยืนหยัดให้ถึงที่สุด เพื่อหาโอกาสให้เพื่อนๆ กระทั่งตัวตาย!
ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ๆ เซวียนหยวนเฉิงก็สัมผัสได้ถึงความเย็นวาบ
ในตอนนั้น ชายหัวโล้นก็พุ่งมาตรงหน้าเขา ปล่อยหมัดออกมาอย่างไม่ปรานี
ทันใ
