ดนั้น น้ำค้างแข็งเต็มนภา
กระแสลมสีน้ำเงินขาวก่อตัวเป็นวงกลมแล้วกระจายตัว อุณหภูมิต่ำอย่างสมบูรณ์แช่แข็งกาลเวลา
หลิวเชียนฮ่วนยืนขวางหน้าเซวียนหยวนเฉิง เชือกสีน้ำเงินพันรอบผิวขาวราวหิมะของนาง
นางมีรูปร่างสะโอดสะอง ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชา นัยน์ตาสีม่วงยโสทว่าเรียบเฉย เป็นดุจเซียนกระบี่หญิงที่ทะนงตน
ชายหัวโล้นถูกอุณหภูมิต่ำอันน่ากลัวปกคลุม ทำให้ร่างกายหยุดชะงัก
แต่มิติหยุดนิ่งแบบนี้ ไม่นานก็สลัดหลุดเขาด้วยพละกำลังมหาศาล หมัดสีแดงพุ่งมาโจมตีดังเดิม!
“หิมะผวา!”
หลิวเชียนฮ่วนตะโกน มือเรียวผุดผ่องกำกระบี่มหาเหมันต์ไว้แน่น งัดหมัดสีแดงขึ้นฟ้าพร้อมกับหิมะเป็นพันกองทันที
หมัดของชายหัวโล้นเหมือนกระแทกความอ่อนนุ่มประหนึ่งปุยนุ่น พายุหิมะอันหนาวเหน็บโหมกระหน่ำจู่โจมร่างของเขาไม่หยุด
“ต้านเหมันต์!”
กระบี่ของหลิวเชียนฮ่วนประกายแสง กระบี่มหาเหมนต์พุ่งไปจะแทงหัวใจของชายหัวโล้น
ทันใดนั้น หิมะหยุดโปรยปราย ทุกสรรพสิ่งไร้สุ้มเสียง
มีเพียงคมกระบี่ที่แฝงพลังแห่งเหมันต์ที่วาดลำแสงสีน้ำเงินอันงดงาม แหวกพายุหิมะพุ่งตรงสู่หัวใจของศัตรู
เลือดสาดกระจาย หิมะโปรยปราย
กระบี่ของหลิวเชียนฮ่วนปักทะลุหน้าอกของชายหัวโล้น
แต่ปลายกระบี
