นนั้นได้เลย
“น้องหญิง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
ในขณะนั้น อ๋องหลินชวนแห่งต้าหลี่ก็มาถึงอย่างเร่งรีบ
เขานำขุนนางเฒ่าสองคนที่เก็บตัวมาด้วย สีหน้าระมัดระวังยืนเคียงข้างหลินลั่วเว่ย
เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าตระกูลหลินแห่งจงโจวจะมาถึงเร็วปานนี้!
ระหว่างนั้นเขาได้ให้คนไปแจ้งซูเฉินที่คฤหาสน์หลิว อีกทั้งยังเชิญขุนนางเฒ่าทั้งสองมาคุ้มกัน นั่นเพราะกลัวหลินลั่วเว่ยได้รับอันตราย
ส่วนที่ต้องแจ้งซูเฉิน ก็เพราะซูเฉินคือศิษย์ของนิกายเทียนเต้า แม้ว่าตระกูลหลินแห่งจงโจวจะยิ่งใหญ่เพียงใด ก็คงไม่กล้ารุกรานผู้คนของนิกายเทียนเต้าโดยไม่เกรงใจ!
“พี่ชาย ข้าไม่เป็นไร!”
หลินลั่วเว่ยส่ายศีรษะ
จากนั้นนางจ้องไปยังหลินเซิงและเหล่าผู้อาวุโสตระกูลหลินตรงหน้าเอ่ยอย่างเย็นชา
“ตระกูลหลินแห่งจงโจว ข้าจะกลับไปแน่นอน แต่ไม่ใช่กลับไปกับพวกเจ้า! หากไม่มีธุระใดแล้ว ก็เชิญกลับไปได้!”
“หลินลั่วเว่ย เจ้ายังคิดปฏิเสธน้ำใจอีกหรือ?”
หลินเซิงแค่นหัวเราะเยาะ
เมื่อเห็นใบหน้างดงามเหนือโลกของหลินลั่วเว่ย ใจเขาก็เต็มไปด้วยโทสะ อยากจะพุ่งเข้าจับนางมาเสียเดี๋ยวนั้น
เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่ามีร่างศักดิ์สิทธิ์ห้วงหยินแล้วจะข่มขู่ตระกูลหลินได้?
“ไสหัวไป!”
หลินลั่วเว่ยกล่าวอ
