งศักดิ์สิทธิ์ห้วงหยินแล้ว นับแต่นี้เจ้าคือศิษย์สายตรงของตระกูลหลิน ผู้นำตระกูลได้จัดเจ้าไว้ในสิบลำดับสูงสุดของตระกูล มีหวังจะได้เป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ในอนาคต อย่าทำอะไรผลีผลาม กลับจงโจวกับพวกเราดี ๆ เถิด!”
ชายชราในชุดดำเอ่ยเสียงเรียบ
“หลินลั่วเว่ย ผู้อาวุโสผู้นี้คือท่านลุงใหญ่ของเจ้า หลินซิง เจ้ายังจะกล้าขัดคำสั่งของลุงอีกหรือ?”
หลินเซิงเยาะเย้ย
“ลุง? ตอนที่บิดามารดาข้าตายอย่างอนาถอยู่ที่ใด? เคยมีลุงที่ไหนมาช่วยเหลือ? ตอนนั้นพวกเจ้ากล่าวว่าข้าไม่คู่ควรกับตระกูลหลิน วันนี้กลับกล่าวว่าข้าคือศิษย์ของตระกูลหลิน เพราะข้ามีร่างศักดิ์สิทธิ์ห้วงหยิน? น่าขันยิ่งนัก!”
หลินลั่วเว่ยกล่าวโดยไม่เหลือเยื่อใยใด ๆ
แม้นางจะรู้ว่าหลินซิงเป็นลุงใหญ่ของตนจริง
แต่นางไม่มีวันลืมฉากบิดามารดาถูกฆ่าต่อหน้า สีหน้าท่าทีเย็นชาของเหล่าผู้คนจากตระกูลหลิน ความเฉยชาที่ไร้หัวใจนั้นยังตราตรึงอยู่
นางอยากกลับไปที่ตระกูลหลินในจงโจว แต่กลับไปเพื่อทวงความยุติธรรม หาใช่เพื่อเป็นศิษย์ของตระกูลอีกครั้งไม่
หลินซิงมีสีหน้าสลด
เขารู้ดีว่าตอนนั้นเขาไร้กำลังจะช่วยเหลือ
เขาก็เป็นเพียงจักรพรรดิยุทธ์ ไม่ใช่นักบุญยุทธ์ ไม่มีเสียงในตระกูลใหญ่เช่
