์ห้วงหยินให้ตื่นได้!
“ตระกูล? ตระกูลของข้าหลินลั่วเว่ยอยู่ที่นี่ อยู่ในอาณาจักรต้าหลี่! อีกทั้งข้าไม่มีญาติพี่น้องใดทั้งนั้น เจ้ากล้าสังหารคนในที่นี้ อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้า!”
สายตาของหลินลั่วเว่ยเยียบเย็นจ้องมองหลินเซิงในชุดม่วง เอ่ยเสียงเฉียบ
ตูม!
พลังภายในของนางพลันปะทุ คลื่นกระบี่แผ่กระจายออกมา กลิ่นอายคุกคามแผ่ซ่านประหนึ่งจะจู่โจมหลินเซิงในพริบตา!
“ที่นี่งั้นหรือ? ฮ่าฮ่าฮ่า… เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าเรียกที่ดินกันดารแห่งนี้ว่าบ้าน? ที่นี่มันแค่ป่ารกร้างตะวันออกเล็ก ๆ เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตไร้ค่าเช่นแมลง เจ้ายังกล้าอวดดี? หลินลั่วเว่ย ข้าเตือนเจ้าไว้ อย่าปฏิเสธน้ำใจแล้วจะถูกบังคับ ถ้าไม่อยากดื่มเหล้าลงทัณฑ์ ก็กลับไปกับข้าเสียดี ๆ มิฉะนั้นอย่าโทษว่าข้าใช้กำลัง!”
หลินเซิงหัวเราะเสียงดัง ดวงตาเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน
“เจ้าหาเรื่องตาย!”
แววสังหารปรากฏในดวงตาของหลินลั่วเว่ย คลื่นกระบี่คมกริบพุ่งทะยานสู่ฟ้า เตรียมฟันใส่หลินเซิง
“เฮ้อ…”
ในขณะนั้น เสียงถอนหายใจก็ดังขึ้นจากด้านหลังหลินเซิง
ชายชราในชุดดำผู้หนึ่งก้าวออกมาด้วยสีหน้าซับซ้อน เขาโบกมือเบา ๆ ทำลายคลื่นกระบี่ของหลินลั่วเว่ยในทันที
“ลั่วเว่ย ตอนนี้เจ้าปลุกร่า
