ย้ายตำแหน่งทันที เหล่าลูกทีมก็วิ่งตามกันระนาว
กระแสเพลิงบิดเบี้ยวไร้สีนั่นคว้าน้ำเหลวอีกครั้ง
“ฮ่าๆ พวกเจ้าว่าเหมือนเกมงูกินหางหรือไม่ เพลิงอนัตตาเป็นพ่องู พวกเราเป็นลูกงู อันหลินเป็นแม่งู…” หลิวเชียนฮ่วนหัวเราะอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
อันหลิน “…”
กระแสเพลิงโปร่งใสไม่ยอมลดละ มันเปลี่ยนทิศทางโจมตีอยู่หลายครั้ง แต่อันหลินต้านทานได้ทุกครั้ง และถูกอันหลินกลืนกินอย่างไม่ปรานีหลายครั้งเช่นกัน
“ถุยๆ…ลูกไฟนี่ไม่มีรสชาติ เหมือนกินอากาศอย่างไรอย่างนั้น ท้องแน่นจะตายแล้ว!” น้อยนักที่อันหลินจะบ่นว่าลูกไฟไม่อร่อย
“ข้าก็กลืนอากาศทุกวัน ไยไม่รู้สึกแน่นท้องเล่า” ซูเฉี่ยนอวิ๋นพูดเสียงนุ่ม
อันหลิน “…”
“ทำเช่นนี้ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ เจ้าไม่ต้องสนใจพวกเรา จู่โจมเลย กินแหล่งเพลิงของมันเสีย!” เซวียนหยวนเฉิงกล่าว
“แต่ข้าไม่รู้ตำแหน่งของแหล่งเพลิง” อันหลินหน้ามุ่ย
เพลิงอนัตตาเป็นลูกไฟที่โปร่งใส แม้แต่แหล่งเพลิงก็เช่นกัน ไม่รู้จะเริ่มกินจากตรงไหน
“ตำแหน่งแหล่งเพลิงของมัน จำต้องใช้ใจสัมผัส” จักรพรรดิจื่อหยางโพล่งขึ้นมา
มุมปากของอันหลินกระตุก “ใช้ใจสัมผัสหรือ ไยไม่ใช้รักสัมผัสเล่า เจ้าแน่เจ้าก็เข้าไปเลย!”
จักรพรรดิจื่อหยางหลับตาลง หายใจเข้าลึก “เจ้าฟังสิ มันเป็นเสียงหัวใจเต้นของลูกไฟ…”
อันหลินกำลังจะสบถ ก็เห็นเอวของตัวเองถูกมือใหญ่คู่หนึ่งจับหมับ “นี่ๆ…เจ้าทำอะไรน่ะ”
“ไปเลย!” จักรพรรดิจื่อหยางตะโกนลั่น
พละกำลัง
