นอน!” อันหลินโต้แย้งได้จังหวะพอดี
การโต้แย้งไม่มีประโยชน์ ลูกไฟสีขาวพุ่งออกจากศูนย์กลางของระเบิดประหนึ่งฝนดาวตก
มีร่างปรากฏตัวเหนือพสุธาที่รกร้างเปล่าเปลี่ยว กำลังหายใจหอบ
คนคนนั้นคือจักรพรรดิจื่อหยางที่เดินทางไกลมาจากจักรวรรดิรุ้งอุดรนั่นเอง เขาในตอนนี้ถูกระเบิดจนเหลือเพียงกางเกงในที่ทำจากวัสดุทนทาน ส่วนที่มีกล้ามเนื้อแน่นปึกกลายเป็นสีแดงฉาน บางจุดไหม้เกรียมไปแล้ว
“ไม่คิดเลยว่าจักรพรรดิจื่อหยางอย่างเรา จะมีวันที่ถูกเปลวไฟคลอกจนเจ็บหนักด้วย”
“โชคดีที่เรามีเพลิงสุริยะ ผสานเพลิงด้วยเพลิง ลดทอนความรุนแรง ไหนจะมีกระจกเอกภพอาวุธเทวะที่ได้มาจากลู่เจ๋ออวี่อีก ไม่อย่างนั้นคงรอดพ้นได้ยากแล้ว”
จักรพรรดิจื่อหยางทอดมองภาพเหตุการณ์ดุจวันโลกาวินาศตรงหน้า พึมพำด้วยความหวาดผวา
“เอ๊ะ เจ้าไม่ได้มีแค่เพลิงเทวะ มีอาวุธเทวะด้วยหรือ ช่างเป็นความโชคดีที่ไม่คาดฝันจริงๆ!”
เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำเอาจักรพรรดิจื่อหยางตกใจจนสะดุ้งโหยง
เขาหันหลังกลับ เห็นหกร่างปรากฏกายตรงเบื้องหน้าของเขา
คนที่อยู่ข้างหน้าสุด เป็นชายที่ทำให้เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เคียดแค้นจนอยากจะฆ่าให้ตายทั้งเป็น
“เจ้า อันหลิน! เจ้าใช้คาถาอาคมอะไร!” จักรพรรดิจื่อหยางตะโกนถามทันทีที่เห็นอันหลิน
“ไร้อารยธรรม น่ากลัวเสียจริง ข้าใช้เทคโนโลยีแท้ๆ” อันหลินยิ้มบางๆ ปล่อยต๋าอีกับต๋าเอ้อร์ออกจากแหวนมิติ “หากเจ้าไม่พอใจ ข้ายังให้เจ้าลิ้มลองพลังของเทคโนโล
