เขาซินจิ้ง เขาเทวะที่เลื่องชื่อลือชาในแผ่นดินปราณสงคราม
แร่หินล้วนเกลี้ยงเกลาเป็นพิเศษ ประหนึ่งหยกที่มีคุณภาพที่สุด
กลางขุนเขามีทะเลสาบใสสะอาดเป็นสีคราม มองไกลๆ ดุจเพชรสีน้ำเงินที่งดงามก็ไม่ปาน
สิ่งที่ควรค่าให้เอ่ยถึงก็คือ ที่นั่นมีปราณสงครามหนาแน่นอย่างยิ่ง ระดับความเข้มข้นสูงกว่าด้านนอกถึงสิบกว่าเท่า ที่นี่จึงกลายเป็นเขตหวงห้ามสำหรับการบำเพ็ญเพียรของจักรพรรดิซวีหมิง คนทั่วไปไม่มีสิทธิ์เข้า
ราตรีกาลดวงดาวพร่างพราย รอบข้างเงียบสงัด
ร่างสีดำหกร่างค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้เขาเทวะอันมโหฬารช้าๆ
“เอาละ ที่นี่เป็นรอบนอกของเขตหวงห้ามแล้ว พวกเรารอกันที่นี่แหละ”
เมื่อมาถึงบริเวณรอบนอก แววตาของอันหลินยังคงขาวโพลน แผ่กระแสพลังงานออกไปสามทาง แบ่งออกเป็นสามตำแหน่งกลางอากาศที่ต่างกันออกไป มิติเริ่มเกิดริ้วคลื่นเป็นระลอกๆ จากนั้นก็แตกออกเป็นรู
พรึ่บ…
มวลน้ำก่อตัวกลางอากาศ จากนั้นก็กลายเป็นร่างของอันหลิน
พวกซูเฉี่ยนอวิ๋นเพิ่งเคยเห็นคาถาวารินแยกร่างของอันหลินเป็นครั้งแรก เมื่อเห็นร่างที่เหมือนราวกับแกะ ใบหน้าก็อดตกตะลึงไม่ได้
“ตอนนี้ข้าอยู่ในระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นปลาย จะใช้คาถาวารินแยกร่างได้ครึ่งชั่วยาม มีพลังหนึ่งในสิบของร่างจริง” อันหลินหมายเลขสองฉีกยิ้มแล้วพูดกับทุกคน
เซวียนหยวนเฉิงพยักหน้า จากนั้นก็สวมแหวนมิติวงหนึ่งใส่นิ้วของอันหลินหมายเลขสอง กำชับว่า “ต้องยืนยันเป้าหมายแล้วค่อยเข้าใกล้ จากน
