ยีอีกประเภทได้นะ”
จักรพรรดิจื่อหยางชะงัก มองกันดั้มสีเงินระยิบระยับสองตัวด้วยความรู้สึกที่พรั่นพรึง
ช่วยไม่ได้ กลัวระเบิดไฮโดรเจนจนขึ้นสมองแล้ว
นี่น่ะหรือเวทมนตร์คาถาที่มีชื่อว่า ‘เทคโนโลยี’ น่ากลัวยิ่งนัก!
“ว้าย! ไยจักรพรรดิสงครามคนนี้ถึงได้เปลือยกายล้อนจ้อน ต่ำทรามนัก!” สวีเสี่ยวหลานเมื่อเห็นจักรพรรดิจื่อหยางที่เหลือเพียงแค่กางเกงใน ก็เผลอเอ็ดออกมาอย่างอดไม่ได้
คนที่ไม่เคยเห็นอะไรอล่างฉ่างอย่างซูเฉี่ยนอวิ๋นถึงกับยกมือปิดตา ใบหน้าแดงก่ำ
จักรพรรดิจื่อหยางเห็นเช่นนั้นก็แน่นหน้าอกโดยพลัน กระอักเลือดออกมาอีกครั้ง ในใจเหมือนมีฝูงสัตว์นับหมื่นตัววิ่งห้อผ่านไป
ระยำเอ๊ย! เสื้อผ้าของข้าถูกพวกเจ้าระเบิดจนไม่เหลือ พวกเจ้ายังจะมาหาว่าข้าทำตัวอนาจารอีก
สวรรค์ยังมีความยุติธรรมอยู่หรือไม่!
“กระจกในมือซ้ายของเจ้าใช่กระจกเอกภพอาวุธเทวะใช่ไหม ไม่อยากตายก็ส่งมา!” นัยน์ตาอันหลินวาวโรจน์ เพ่งพิศกระจกสีขาวดำในมือของจักรพรรดิจื่อหยางตั้งนานแล้ว
“ยอดเลย ข้ายังไม่ได้ถือสาเอาความ แต่พวกเจ้ากลับเหยียบจมูกข้าเสียแล้ว หยามกันเกินไปแล้ว!” จักรพรรดิจื่อหยางตวาดลั่น พลังอันน่ากลัวเกลือกกลิ้งดุจผืนทะเลคลั่ง แผ่ออกไปกดดันพวกอันหลิน
“ตอนนี้เจ้าไม่มีทางเลือก!”
อันหลินก็แผดเสียงดังเช่นกัน เริ่มแผ่พลังออกไปเช่นกัน
ขณะเดียวกัน สวีเสี่ยวหลาน ซูเฉี่ยนอวิ๋น เซวียนหยวนเฉิง เหยาหมิงซี และหูก้วนก็แผ่พลังออกไปเช่นกัน พุ่งออกไ
