ปจู่โจมจักรพรรดิจื่อหยาง
จักรพรรดิจื่อหยางบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว อย่างมากก็สำแดงได้เพียงพลังระดับอริยะสงครามขั้นสูงเท่านั้น ตอนนี้พลังของตนถูกพลังของทั้งหกคนบดขยี้ในพริบตา แตกสลายอย่างสิ้นเชิง พลันเลือดลมก็ปั่นป่วน เขากระอักเลือดออกมาอีกครั้ง
“ให้เวลาเจ้าใคร่ครวญสิบวินาที หากไม่ส่งกระจกเอกภพมาให้ข้า อย่าหาว่าพวกเราโหดเหี้ยม” อันหลินพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม
ความดึงดันปรากฏบนใบหน้าของจักรพรรดิจื่อหยางครู่หนึ่ง ทว่าครู่เดียวก็กลับมาเป็นปกติ
“เอาไป!” เขาโยนกระจกเอกภพให้อันหลิน
เขารู้ว่าในเวลาแบบนี้ ชีวิตต่างหากที่สำคัญที่สุด เรื่องอื่นตัดใจไปเสียให้หมด
อันหลินรับกระจกเอกภพมา สัมผัสพลังที่โหมซัดภายในแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เก็บมันใส่แหวนมิติ ค่อยแบ่งสรรหลังเสร็จเรื่อง
“อืม…ต่อไปก็ส่งเพลิงเทวะของเจ้ามา!” อันหลินกล่าวอีกครั้ง
จักรพรรดิจื่อหยางรู้สึกว่าน่าขันทันทีที่ได้ยิน “เพลิงสุริยะถูกข้าปราบพยศ หลอมรวมเป็นหนึ่งกับข้าแล้ว จะให้ข้ามอบให้เจ้าอย่างไร”
อันหลินกลับไม่สะทกสะท้าน “ปล่อยเพลิงสุริยะของเจ้าออกมาใส่ข้าได้เลย ปล่อยแหล่งเพลิงออกมาด้วยเลย ข้าไม่ตอบโต้!”
อวดดี! จองหอง!
ดวงไฟที่ถูกครอบครอง ยอมรับเจ้าของแล้ว เขาจะชิงไปได้อย่างไร
เผชิญหน้ากับเปลวเพลิงยังไม่คิดจะตอบโต้งั้นหรือ
สีหน้าของจักรพรรดิจื่อหยางคาดเดาอารมณ์ได้ยาก จ้องอันหลินเขม็ง สุดท้ายก็กัดฟันตัดสินใจแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า “ได้! เจ้า
