!” เขาแสดงความเห็น
เซวียนหยวนเฉิงและพวกสวีเสี่ยวหลานต่างก็เบิกตากว้าง หายใจเข้าดังเฮือก
ซูเฉี่ยนอวิ๋นเห็นอันหลินกินเพลิงเทวะเป็นหนที่สองแล้ว แต่แววตายังคงฉายความแปลกใจเช่นเดิม
มีเพียงจักรพรรดิจื่อหยางที่กลายเป็นรูปปั้นไปแล้ว
เพลิงสุริยะถูกกิน สายสัมพันธ์ของเพลิงเทวะขาดสะบั้น…
เขาตะลึงงันกับเหตุการณ์นี้!
“เพลิงเทวะของข้าแท้ๆ ทำไมแม้แต่แหล่งเพลิงก็ถูกเขมือบไปด้วยล่ะ!”
“ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย…นี่มันตรรกะอะไรกัน…”
“กลืนลงไปทั้งอย่างนั้น ไม่แน่นท้องหรือ ไฟไม่คลอกหรือ”
“หรือข้ากำลังฝันไป”
“ข้าเป็นใคร ข้าอยู่ที่ไหน”
สติของจักรพรรดิจื่อหยางแตกกระจาย เริ่มกังขาในชะตาชีวิต
อันหลินเดินเข้าไปหาจักรพรรดิจื่อหยางอย่างเริงร่า ถามด้วยความสงสัยว่า “ผู้อาวุโสจื่อหยาง ขอบคุณที่ดูแลเป็นอย่างดี เจ้ายังมีของดีอะไรจะให้ข้าอีกไหม”
จักรพรรดิจื่อหยางสั่นไปทั้งตัว ก้มมองร่างกายที่เปลือยเปล่า กระจกเอกภพถูกชิง เพลิงเทวะก็ถูกแย่ง…
เขาไม่เคยสิ้นเนื้อประดาตัวขนาดนี้มาก่อน พูดพลางน้ำตาไหลพรากว่า “เหลือกางเกงในตัวหนึ่งจะเอาไหม”
