ึ้นโดยพลัน “เอ่อ ข้ารบกวนทั้งสองท่านคุยกันหรือไม่”
จักรพรรดิซวีหมิงกับจักรพรรดิจื่อหยางหันขวับพร้อมกัน จ้อมชายหนุ่มที่เดินอาดๆ เข้ามาอย่างผ่าเผย
ชายหนุ่มคนนี้มีรูปโฉมงดงาม เก็บงำพลัง ประดุจสายน้ำไหลหลั่ง กลืนไปกับทุกสรรพสิ่งในธรรมชาติ ทำให้จิตสัมผัสของทั้งคู่ตรวจจับล่วงหน้าไม่ได้
สีหน้าของจักรพรรดิซวีหมิงแปรเปลี่ยนเล็กน้อย แม้ในใจจะรู้สึกว่าเหลือเชื่อ แต่ก็เอ่ยถามอย่างสนเท่ห์ว่า “เซียนกระบี่อันหลินหรือ”
อันหลินพยักหน้ายิ้มๆ “ข้าเอง เจ้าคือจักรพรรดิซวีหมิงหรือ”
จักรพรรดิซวีหมิงที่ได้ฟังคำตอบหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ “ข้าเอง ไม่ทราบว่าเจ้ามาเยือนดึกดื่นค่ำคืน มีธุระอะไรหรือ แต่อย่าบอกนะว่าเจ้ารอพบเจอในอีกสองวันไม่ไหว อยากประลองกับข้าก่อน”
จักรพรรดิซวีหมิงในตอนนี้พูดจาประหนึ่งสนทนากับเพื่อนเก่า มองไม่ออกเลยสักนิดว่าเขาจะปลิดชีพอันหลินในอีกสองวันข้างหน้า จากนั้นทำการค้นจิต
อันหลินไม่ตอบ กลับเบนสายตามองอีกคนแล้วถามอย่างสงสัยว่า “ไม่ทราบว่าท่านนี้เป็นใครหรือ”
จักรพรรดิจื่อหยางหัวเราะ ยกมือขึ้นคำนับ “ข้าจื่อหยาง วันนี้โชคดีที่ได้เห็นตัวจริงของเซียนกระบี่อันหลินผู้มีชื่อก้องปฐพี เลิศล้ำเหนือผู้ใด องอาจไร้พ่ายอย่างแท้จริง!”
อันหลินแอบยิ้มในใจ ‘เห็นตัวจริง’ อะไรกัน ฉันเป็นร่างแยกต่างหากเล่า!
แต่เลิศล้ำเหนือผู้ใด องอาจไร้พ่ายนั้นพูดไม่ผิด ถือว่าสายตาเฉียบแหลม…
จื่อหยางคงจะเป็นจักรพรรดิจื่อหยา
