ภายในความมืด อันหลินสัมผัสได้ว่า มีมือเล็กๆ อบอุ่นกำลังแตะหน้าผากของตน
ร่างของเขาโอนเอนไปตามแผ่นไม้ใต้ฝ่าเท้า ได้ยินเสียงล้อกลิ้งและเสียงเกือกม้า
พิลึกชะมัด!
อันหลินได้สติ ลืมตาโดยพลันแล้วลุกพรวดขึ้นนั่ง
“กรี๊ด!” เสียงกรีดร้องนิ่มนวลของหญิงสาวดังขึ้นข้างกาย จากนั้นมือชักกลับไปราวกับถูกไฟช็อต ดวงตาเบิกกว้างจ้องอันหลินไม่วางตา
“คนเฝ้าสุสานเหรอ” อันหลินก็เห็นหญิงชุดขาวคนนั้นเช่นกัน จึงเอ่ยถาม
“เจ้า…พูดอะไรน่ะ” หญิงสาวพูดอย่างตื่นตระหนก
อันหลินได้สติทันใด เมื่อครู่เขาใช้ภาษาบรรพกาล แต่หญิงสาวคนนี้ใช้ภาษาจีนกลาง
“เจ้าเป็นคนเฝ้าสุสานเหรอ” อันหลินถามอีกครั้งด้วยภาษาจีนกลาง
หญิงสาวชะงักเมื่อได้ฟัง “เจ้าพูดเรื่องอะไรน่ะ ข้าเป็นหมอ!”
“ฮะ” อันหลินกะพริบตาปริบๆ
เขากวาดสายตามองรอบข้าง มันเป็นทะเลทรายเวิ้งว้าง กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา สามารถมองเห็นอินทรีโบยบินบนฟากฟ้า พระอาทิตย์ลอยเด่นกลางนภา แสงแดดเจิดจ้าอย่างยิ่ง
เบนสายตากลับมาที่เดิม เขากำลังนั่งอยู่บนรถม้าเปิดประทุน
รอบข้างมีฝูงม้าที่รูปร่างค่อนข้างกำยำ พวกมันกำลังลากสินค้าหลายลำรถ และมีคนที่เหน็บกระบี่ไว้ข้างเอวหลายสิบคนขี่ม้าขนาบข้าง
ทิวทัศน์แบบนี้…สุสานเหรอ
อันหลิน “…”
เขาหายใจดังเฮือก เอ่ยถามด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดว่า “แม่นาง ไม่ทราบว่าที่นี่ที่ไหน”
“อ้อ ที่นี่คือทะเลทรายเมฆลอย!” หญิงชุดขาวตอบ
มุมปากของอันหลินกระตุกยิกๆ “แผ่นดินบรรพกาลเหรอ”
