หญิงชุดขาวขมวดคิ้วมุ่น มองอันหลินอย่างขึงขัง “เจ้าดูแปลกๆ นะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่หรือไม่ ดินแดนของเราชื่อว่าแผ่นดินปราณสงคราม แผ่นดินบรรพกาลคืออะไร”
อันหลินมองหญิงคนนั้นแล้วหัวเราะเฝื่อนๆ
แผ่นดินปราณสงครามงั้นเหรอ
ความฝันมันช่างสมจริงอะไรขนาดนี้ ภาพลวงตาสินะ
ของปลอม ของปลอมแน่ๆ!
แหวนมิติของเขาสว่างวาบ กระบี่พิชิตมารปรากฏในมือ
“ในเมื่อเป็นความฝัน งั้นก็ตื่นเดี๋ยวนี้!”
อันหลินตะโกนลั่น เงื้อกระบี่พิชิตมารฟันแขนของตนทันที!
“กรี๊ด! เจ้าทำอะไรน่ะ!” หญิงชุดขาวเบิกตากว้าง กรีดร้องเสียงหลง
จากนั้นเลือดก็สาดกระจายเต็มใบหน้านาง
“ซี๊ด!”
อันหลินกัดฟันกร่อด มองรอยแผลบนแขนแล้วหายใจดังเฮือก ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นริ้วไปทั่วร่าง
“บัดซบ! ไม่ใช่ความฝันเหรอ!”
เขามองแขนตัวเองด้วยความงุนงง สมองลืมครุ่นคิดไปชั่วขณะ
“ไป๋ซูเยี่ยน เจ้าเป็นอะไร” ชายคนหนึ่งพุ่งเข้ามา เห็นเลือดบนใบหน้าของหญิงสาว กำลังจะเดือดดาล แต่เมื่อเห็นรอยแผลบนท่อนแขนของอันหลินก็อดชะงักไม่ได้
“ไม่เป็นไร เพียงแค่อารมณ์ของชายคนนี้ไม่ค่อยคงที่ เมื่อครู่ชักกระบี่ฟันตัวเอง” หญิงสาวรีบชี้แจงเป็นพัลวัน
ชายหนุ่ม “…นี่น่ะหรือไม่เป็นไร เกิดเจ้าบ้านี่ใช้กระบี่ฟันเจ้าจะทำอย่างไร”
ไป๋ซูเยี่ยน “…”
จู่ๆ นางก็เถียงไม่ออก แถมยังเบนสายตามองชายหนุ่มตรงหน้าราวกับเห็นด้วยเป็นอย่างมาก
อันหลินก็มองนางเช่นกัน ยื่นแขนที่เลือดออกพลั่กไปตรงหน้านาง พูดอย่างจริงจังว่
