า “ได้ยินว่าเจ้าเป็นหมอ ช่วยจัดการให้ข้าหน่อยสิ”
ไป๋ซูเยี่ยน “…”
ชายหนุ่มแปลกหน้าเริ่มตวาดขึ้นมาอีกแล้วว่า “บอกแล้วว่าอย่าช่วยคนที่ไม่รู้ที่มาสุ่มสี่สุ่มห้า แต่เจ้าก็ไม่ฟัง เพิ่มภาระให้คณะพ่อค้าอย่างเราไม่ใช่หรือไง ตัวถ่วงทั้งเปลืองอาหาร เปลืองยา…”
“พอได้แล้ว! ถ้าเจ้าไม่พอใจ ก็โยนข้าลงจากรถม้าไปเลยดีกว่า!”
ไป๋ซูเยี่ยนทำหน้านิ่ง ตะคอกแทรกออกไป
ชายหนุ่มแปลกหน้าชะงัก มองอันหลินด้วยใบหน้าที่ถมึงทึง จากนั้นก็สะบัดแขนเสื้อ ใบหน้าบูดบึ้งผละออกไป
คณะพ่อค้ามีหมอแค่คนเดียว เป็นสายอาชีพที่หายาก หากทิ้งนางไว้ที่นี่จริง ถ้าคณะพ่อค้าถูกสัตว์ประหลาดในทะเลทรายทำร้ายจนบาดเจ็บ จะไม่มีใครรักษา
มิหนำซ้ำ ด้วยฐานะของหญิงสาวคนนั้น เขาก็ไม่กล้าทำอยู่ดี
“ชายคนเมื่อครู่ชื่อเฉินเหมิง เป็นหัวหน้าคณะพ่อค้า เขาพูดจาน่ารำคาญยิ่งนัก เจ้าอย่าถือสาเลย” ไป๋ซูเยี่ยนใช้น้ำสะอาดล้างหน้า ชะล้างคราบเลือดบนใบหน้า เผยให้เห็นดวงหน้างามลอออีกครั้ง
จากนั้นนางก็ทำความสะอาดบาดแผลบนแขนอันหลิน ป้ายยาแล้วพันแผลอย่างแผ่วเบา
ใบหน้าของอันหลินเรียบเฉย เพียงแค่กวาดตามองรอบข้างอย่างเลื่อนลอย ปากบ่นอุบอิบ
เขายื่นยันต์ส่งสารออกมา พบว่าไม่มีพลังใดเชื่อมต่อได้เลย
หยิบมือถือออกมาก็ไร้สัญญาณ
ตลอดระยะเวลานี้ ไป๋ซูเยี่ยนตั้งใจทำแผลเป็นอย่างยิ่ง
หลังทำแผลเสร็จแล้ว มือขาวปลอดคู่นั้นของนางก็สัมผัสบริเวณบาดแผลของอันหลินอย่างอ่อนโยน ลำแสงสีขาวเริ่มก
