ระเพื่อม
สีหน้าของอันหลินเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ถึงพลังประหลาดบางอย่าง
“แสงสีขาวนี่คืออะไรหรือ” เขาถามอย่างแปลกใจ
“ปราณสงครามอย่างไรเล่า! ปราณสงครามของข้าเป็นประเภทรักษา เจ้าคงไม่ได้สูญเสียความทรงจำหรอกนะ แม้แต่เรื่องนี้ก็ยังไม่รู้” ไป๋ซูเยี่ยนจ้องอันหลินอย่างฉงนใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้ถามคำถามที่เด็กสามขวบยังรู้
“เหอะๆ แผ่นดินปราณสงครามเล่นปราณสงครามงั้นหรือ เช่นนั้นก็มีนักรบ พลสงคราม จอมพล ภูตสงคราม ราชันสงคราม กษัตริย์สงคราม ปรมาจารย์สงคราม ปฐมาจารย์สงคราม อริยะสงคราม จักรพรรดิสงครามงั้นหรือ” อันหลินยิ้มแสยะ ไม่รู้ว่าเยาะเย้ยตัวเอง หรือเย้ยหยันโลกใบนี้
“เอ๊ะ ไยเจ้ามีระดับพลังยุทธ์มากมายปานนี้ล่ะ มีแค่พลรบ ภูตสงคราม ราชันสงคราม กษัตริย์สงคราม อริยะสงครามกับจักรพรรดิสงครามไม่ใช่หรือ” ไป๋ซูเยี่ยนกล่าวอย่างแปลกใจ
อันหลินกระตุกมุมปาก “เหอะๆ”
เขามีคำหยาบที่ต้องสบถให้ได้ ไปสุสานโส่วหยางไม่ใช่หรือไง ทะลุมิติมาโผล่แผ่นดินปราณสงครามมันเรื่องอะไรกัน สติจะฟั่นเฟือนหรืออย่างไร!
ถ้าเป็นปลาเค็มทะลุมิติก็ว่าไปอย่าง แต่เขาเป็นถึงคนที่มีพัฒนาการเลิศล้ำในด้านโปรแกรมโกงเชียวนะ
มอบดันเจี้ยนแผ่นดินปราณสงครามให้เขาในเวลานี้ มันทรมานกันเห็นๆ เลยนี่นา!
อดพูดไม่ได้ว่า อันหลินใกล้จะสติแตกแล้ว
เขายอมจำนนไม่ได้ และไม่อยากยอมจำนนแบบนี้
เขายังมีเพื่อน มีครอบครัว ยังมีเรื่องอีกมากมายที่ยังตัดไม่ขาด…
