ครืน…
ทันใดนั้น จู่ๆ ผิวดินก็สั่นสะเทือน
“มีสัตว์ประหลาดบุกรุก ทุกคนระวัง!” เฉินหมิงตะเบ็งเสียงดังลั่น
คนหลายสิบชีวิตพากันชักกระบี่ที่เหน็บข้างเอวออกมา จ้องการเคลื่อนไหวบนเนินเขาสูงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
จู่ๆ หมาป่าตัวเขื่องสีน้ำตาลร่วมสิบกว่าตัวก็ปรากฏตัวบนเนินสูง
หมาป่าเหล่านี้มีขนาดหนึ่งจั้ง แววตาแผ่กลิ่นอายอันตราย
“แย่แล้ว! นี่มันราชาหมาป่าทะเลทราย ทุกตัวล้วนมีความสามารถระดับภูตสงคราม…” ไป๋ซูเยี่ยนหน้าถอดสี ทำหน้าพรั่นพรึง
อันหลินมองหมาป่าเหล่านั้นแล้วถามว่า “ระดับภูตสงคราม แข็งแกร่งมากหรือ”
ดูเหมือนไป๋ซูเยี่ยนจะชินกับความไม่รู้ของอันหลินแล้ว จึงอธิบายว่า “คณะพ่อค้าของเรามีเพียงข้ากับเฉินเหมิงที่อยู่ในระดับภูตสงคราม คนที่เหลือเป็นแค่พลรบ และปราณสงครามของข้าเป็นประเภทรักษาอีก อย่างมากก็รับมือหมาป่าทะเลทรายได้แค่ตัวเดียว…”
“พวกเจ้าจะจบเห่สินะ” อันหลินพยักหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน
ไป๋ซูเยี่ยนพูดอย่างมีน้ำโหว่า “เจ้าแสดงท่าทางแบบนี้หมายความว่าอย่างไร พวกเราตายเจ้าก็ต้องตาย! เจ้าทำตัวให้ปกติหน่อยได้ไหม ช่วยคนอกตัญญูมาชัดๆ”
“พี่สาวอย่ากังวลไป ข้าเป็นบุรุษที่ทลายดวงตะวัน แค่หมาป่าทะเลทรายสิบกว่าตัว แค่ข้าดีดนิ้วก็ตายเรียบแล้ว” อันหลินพูดอย่างเคร่งขรึม
มุมปากของไป๋ซูเยี่ยนกระตุกยิกๆ คิดในใจว่าช่วยคนบ้ามาจริงๆ ด้วย
นางไม่สนอันหลินอีกต่อไป วิ่งไปหาเฉินเหมิงกับสมาชิกคณะพ่อค้าหลายสิบชีวิต ร่วมป
