คาคาชิก็ถูกบีบคั้นจนมีน้ำโหแล้วเช่นกัน มือถือดาบนินจาเริ่มประมือกับเฉินจิ่งเทียนแล้ว
โจนินสองคนก็ร่วมรบด้วยเช่นกัน ใช้คาถาทั้งหลายแหล่บ่อยครั้ง อาศัยช่องโหว่โจมตีเฉินจิ่งเทียน
ไม่คิดว่าเฉินจิ่งเทียนจะเคลื่อนใบมีดยังเหลือที่ว่าง[1] อาศัยเพียงเพลงกระบี่ที่ประณีตยิ่ง แต่ก็กำราบคาคาชิได้อยู่หมัด
“บัดซบ ทั้งๆ ที่มีสมญานามว่ายอดอัจฉริยะด้านยันต์ในแดนมังกรแท้ๆ ทำไมเพลงกระบี่ถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้!” คาคาชิยิ่งสู้ก็ยิ่งตกใจ เขาถูกลำแสงมากมายหลายเส้นพันธนาการ ประหนึ่งติดอยู่ในโคลนตม แม้แต่การเอาตัวรอดยังเป็นความเพ้อฝัน
เฉินจิ่งเทียนยิ้มบางๆ แม้จะอ้วนแต่ก็ฝันอยากเป็นเซียนกระบี่
ที่เขามีฉายาว่ายอดอัจฉริยะด้านยันต์ มันเป็นเพราะตอนที่เก็บตัวอยู่ในบ้าน จึงวาดยันต์แก้เบื่อเพราะไม่มีอะไรทำ ได้รับคำชื่นชมจากอาจารย์โหยวมู่ก็เท่านั้น แม้พรสวรรค์ด้านยันต์จะสูงมาก แต่สิ่งที่เขาชอบที่สุดยังคงเป็นกระบี่ สิ่งที่ถนัดที่สุดก็เป็นกระบี่อยู่ดี!
“เอากระบี่ไปกิน มังกรคู่เริงมุก!”
เฉินจิ่งเทียนกระดกปลายกระบี่ มังกรวารีเก้าตัวพุ่งหวีดหวิวออกมาจากตัวชายหนุ่ม
คาคาชิสะดุ้งทันใด มังกรคู่เริงมุกไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงเป็นมังกรเก้าตัวไปได้ล่ะ
ชั่วขณะที่เขาถอยกรูด ใช้ดาบนินจาฟันมังกรวารีจนแหลกสลาย แต่กลับไม่เห็นเงาของเฉินจิ่งเทียน
คาคาชิหวาดระแวงขึ้นมาทันที สอดส่ายสายตาไปทั่ว สุดท้ายก็เห็นหัวหอกของเฉินจิ่งเทียนกำลังจ่อลูกสมุน
