้าตอบตกลงทันที
ทั้งสองแลกเบอร์โทรศัพท์กันแล้วโบกมืออำลา
ครั้งนี้อันหลิน สวีเสี่ยวหลาน ซูเฉี่ยนอวิ๋น เซวียนหยวนเฉิงและถังซีเหมิน ใช้ป้ายหยกเข้าสู่ประตูมิติ ไม่มีผู้ใดขัดขวางอีก ไปจากบ่อสวรรค์ด้วยความสงบ
เฉินจิ่งเทียนมองห้าคนที่หายลับไปแล้วทอดถอนใจ “ตอนแรกอาจารย์ก็บอกฉันแล้วว่า โบราณสถานแห่งนี้ไม่ใช่ของพวกเรา บอกฉันว่าไม่ต้องไป ตอนนั้นฉันไม่เชื่อ ทั้งๆ ที่โบราณสถานเป็นของทุกคน ต้องส่งมอบให้ประเทศอีกหรือไง แต่ตอนนี้ฉันเชื่อแล้ว ของบางอย่างฝืนไม่ได้…”
“แต่ไม่ว่ายังไง ศึกนี้ก็มีความหมาย อย่างน้อยก็ทำให้นักพรตประเทศอื่นหวาดกลัว นับว่ากู้หน้าให้กับนักพรตแดนมังกรอย่างพวกเรา!” นักพรตหนุ่มอีกคนกล่าว
เฉินจิ่งเทียนชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็พยักหน้ายิ้มๆ มือไพล่หลัง สายลมโชยมา เสื้อผ้าพลิ้วไหว จอมอ้วนคนหนึ่งถูกเขาวางมาดเป็นผู้สูงศักดิ์ไปเสียแล้ว
ขณะเดียวกัน ณ ริมบ่อสวรรค์ ชายที่สวมแว่นเอวิเอเตอร์คนหนึ่งกำลังเก็บเกราะแต่ละชิ้นขึ้น พูดกับหญิงสง่างามข้างกายด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันบอกแล้วใช่ไหม การเดินทางสู่บ่อสวรรค์ของสหายอันหลินไม่มีอันตรายเลยสักนิด แต่เธอไม่เชื่อ”
หญิงคนนั้นเบะปาก “เอาละ เทพพยากรณ์ผู้แม่นยำแม่นสมคำร่ำลือจริงๆ!”
“ที่ไหนกันๆ งั้นๆ แหละ” ชายหนุ่มดันแว่นเอวิเอเตอร์ สีหน้าเรียบเฉย
หญิงสาวกลอกตาใส่เทพพยากรณ์ เก็บพิณในมือแล้วพูดยิ้มๆ ว่า “ไม่คิดเลยจริงๆ ว่า นักพรตที่ซื้อหนังสือ ‘คู่มือรวมเพล
