่มีสมญานามว่าไร้เทียมทาน บัดนี้กลับถูกระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณคนหนึ่งจัดการจนสิ้นท่า…
เซวียนหยวนเฉิงยื่นกระบี่สองเล่มออกไป ฟันแผ่นหลังของราชาผีดูดเลือดชุดแดงสองตนที่กำลังวิ่งหนีจนเกิดรอยบากขนาดใหญ่ เลือดสาดกระจายเต็มผิวทะเลสาบ กลายเป็นสีแดงฉายกระจายตัว
“นักพรตระยำพวกนี้มาจากไหน แม้แต่ท่านดุคก็ถูกฆ่าไปแล้ว!”
ราชาผีดูดเลือดตนหนึ่งเหลียวมองด้านหลังอย่างพรั่นใจ เมื่อเห็นว่าเซวียนหยวนเฉิงไม่ได้ตามมา ในที่สุดก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง
“ยังดีที่ไม่ใช่นักพรตระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณทุกคนในกลุ่มนั้นจะน่ากลัว พวกเรานับว่ารอดชีวิตแล้ว” ราชาผีดูดเลือดอีกตนออกอาการดีใจ
“ชะตากรรมสรรพสิ่ง ตาย!” เสียงตะโกนของเซวียนหยวนเฉิงแว่วมาไกลๆ
จู่ๆ รอยบากบนแผ่นหลังของราชาผีดูดเลือดทั้งสองก็เริ่มเน่าเปื่อย ลุกลามไปทั่ว พลังชีวิตลดฮวบ
“อ๊าก…บัดซบ นี่มันอะไรกัน!” ราชาผีดูดเลือดตนหนึ่งครวญครางอย่างเจ็บปวด มองดูสหายข้างกายที่ร่วมหลบหนี ใบหน้าก็พลันฉายความสิ้นหวัง
เห็นใบหน้าของสหายคนนั้นแก่ชรา ผมเผ้ากลายเป็นสีขาว สุดท้ายพลังชีวิตก็มลายสิ้น ล้มกระแทกพื้น…
“ไม่!” ราชาผีดูดเลือดคนนั้นกรีดร้องอย่างหมดอาลัยตายอยาก สุดท้ายร่างกายก็เริ่มร่วงหล่น
เซวียนหยวนเฉิงยุ่งมือเป็นระวิง หันหลังพุ่งตัวไปหาเผ่านักเวทเร้นลับ
…
นินจาสามคนจากแดนอาทิตย์อุทัยใช้วิชาพรางตัวหลบซ่อนอยู่ไม่ไกลจากประตูมิติ เนื้อตัวสั่นเทา บัดนี้ตกใจจนฉี่แทบเล็ดแล้ว
คราแรกพ
