วกเขาตั้งใจจะฉวยจังหวะชุลมุนขโมยป้ายหยก ภายหลังได้เห็นเหตุการณ์ที่อันหลินสังหารจ่าฝูงหมาป่าในเสี้ยววินาที
คาคาชิตัดสินใจทันทีว่าจะไม่ปองร้ายอันหลิน คิดว่าจะเริ่มจากสมาชิกคนอื่น
“ท่าทางหญิงสาวคนนั้นจะดูอ่อนแอ อยู่แค่ในระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นปลาย เราไปลอบสังหารนางกันเถอะ!”
“ท่านหัวหน้าฉลาดมาก!”
ภายหลังพวกเขายังไม่ได้ลงมือ ก็เห็นเพลงกระบี่อันสะเทือนปฐพีของหญิงสาวคนนั้น สังหารเจ้าแห่งผีดูดเลือดในกระบี่เดียวแล้ว
คาคาชิ “…”
โจนินอีกสองคนสั่นระริก ความเย็นแผ่ซ่านไปทั้งหัวใจ คิดในใจว่ายังดีที่ไม่ได้ลงมือ
“เราลองดูคนอื่นดีกว่า” คาคาชิกัดฟัน เบนสายตามองนักพรตคนอื่นๆ ที่ถือครองป้ายหยก
คนหนึ่งสู้คนเผ่าหมาป่าอนธการแพ้ย่อยยับ อีกคนสังหารหมู่นักรบกลายพันธุ์ อีกคนใช้เพลงกระบี่พิสดารปลิดชีพราชาผีดูดเลือดสองตน แถมตอนนี้ยังไปไล่ล่าเผ่านักเวท…
คาคาชิคิดว่าร่างกายเริ่มอ่อนเปลี้ย แน่นหน้าอกนิดหน่อย
ให้ตายสิ นักพรตหล่อเลี้ยงวิญญาณในกลุ่มนี้วิปริตผิดคนไปหมดหรือไง!
แค่คิดว่าก่อนหน้านี้เขาคิดจะเอาชนะกลุ่มนี้ ก็รู้สึกชาวาบไปทั้งตัวแล้ว
“ท่านหัวหน้า…เราล่าถอยกันก่อนดีไหม” สมาชิกคนหนึ่งเอ่ยปากโน้มน้าวอย่างอดรนทนไม่ไหว
คาคาชิคิดว่าสมาชิกคนหนึ่งมีเหตุผลมาก จึงพยักหน้าทันควัน
“ดี! รู้จักกล้ำกลืนความอัปยศ นี่สิกฎข้อแรกของนินจา!”
ทั้งสามจึงใช้วิชาพรางตัว ทำท่าลับๆ ล่อๆ จะล่าถอย
“หึๆ ฉันรู้อยู่แล้วว่าพวกผีญี่ปุ่นต
