“ขอฉันลองดูบ้าง!”
นักพรตกายแห่งมรรคคนหนึ่งเดินย่ำน้ำมา พุ่งใส่ประตูมิติ ปรากฏว่าชนอย่างจังจนฟันซี่หนึ่งหลุดออกมา
นักพรตมากมายต่างก็ลองบุกเข้าประตู ทว่ากลับมีความล้มเหลวเป็นผลลัพธ์
บางคนใช้ร่างกายพุ่งชน บางคนใช้อาวุธโจมตี ใช้พลังเซียน ใช้ค่ายกล…
เมื่อล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า ความบ้าคลั่งในตอนแรกเริ่มเจือจางลงช้าๆ ทุกคนต่างก็คิดหาทางทำลาย
พวกอันหลินจึงฉวยจังหวะที่สงบลงชั่วขณะ พุ่งตัวใส่ประตูมิติ
เถียนหลิงหลิงกับพญางูขาวยืนเหนือก้อนอิฐสีดำของเขา อีกเจ็ดคนล้วนขี่กระบี่เหาะสู่ใจกลางผิวทะเลสาบ มีนักพรตหล่อเลี้ยงวิญญาณทั้งสิ้นแปดชีวิต ไม่มีใครว่างจนปวดไข่ จะไปขัดขวางทีมที่น่ากลัวเช่นนี้หรอก แม้แต่เจ้าแห่งผีดูดเลือดและจ่าฝูงหมาป่าก็อยู่ในความเงียบเช่นกัน
นินจาสามคนที่ซ่อนเร้นอยู่ในมุมมืดรอคอยโอกาสเคลื่อนไหว บัดนี้ปิดปากเงียบกริบ ลอบกลืนน้ำลายเอื๊อก
“ศิษย์พี่หลิว ท่านนำเถียนหลิงหลิงกับพญางูขาวเข้าไปก่อน” อันหลินชิงพูดขึ้นมาก่อน
สถานการณ์ภายในสุสานโสว่หยางไม่ทราบได้ ต้องมีบุคคลที่มีพลังแก่กล้านำเข้าไป ส่วนคนที่อ่อนแอ ก็จำต้องเข้าไปโดยไวเช่นกัน จะได้ไม่เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นข้างนอก
หลิวเชียนฮ่วนพยักหน้า หยิบป้ายหยกออกมา วางแนบประตูมิติแล้วกระตุ้นด้วยพลังปราณ
ทันใดนั้น ประตูมิติก็ส่องแสงสีขาวโชติช่วง ร่างของหลิวเชียนฮ่วนกลายเป็นแสงทองระยิบระยับ ถูกดูดเข้าไปในประตู
บ่อสวรรค์ตกอยู่ในสภาวะเงียบเช
