้างบ่อสวรรค์ มีดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งกลางพงไพร บัดนี้กำลังแผ่กลิ่นอายอันตราย
เจ้าของดวงตาเป็นบุรุษที่มีรูปโฉมหล่อเหลา เขามีนามว่าดุค เป็นเจ้าแห่งผีดูดเลือดผู้สูงส่ง เป็นสุดยอดผู้แข็งแกร่งแห่งเผ่าพันธุ์ผีดูดเลือดตะวันตก แต่ตอนนี้เขาหมดสภาพมาก ชุดคลุมสีแดงกับเสื้อผ้าห้อยต่องแต่งตามตัวเหมือนสายเอี๊ยม ดุจยาจกที่เร่ขอทานตามท้องถนนก็ไม่ปาน
บรู๊ว…
ในตอนนั้นเอง เสียงหมาป่าที่ทระนงก็แว่วมาจากยอดเขาที่อยู่ไกลออกไป สะท้อนก้องบ่อสวรรค์และภูเขาสิบกว่าลูกละแวกนี้ด้วยพลังมหาศาล
“ท่านดุค เผ่าหมาป่าอนธการกำลังท้าทายพวกเรา!”
ชายชุดแดงขบกรามพูด
ดุคมองยอดเขาลูกหนึ่งที่อยู่ห่างไกล นัยน์ตาสีเลือดฉายแววกระหายเลือด ทว่าครู่เดียวก็หม่นหมองลงไป
จ่าฝูงหมาป่าอนธการที่เดินทางมาครั้งนี้แข็งแกร่งนัก เขาไม่อาจสู้ได้ เพียงไม่นานพวกเขาก็แพ้สงครามในเทือกเขาฉางไป๋ ถูกไล่กวดสามสิบกว่าลี้…
“ตอนนี้ยึดสมบัติเป็นสำคัญ หนี้แค้นของเผ่าหมาป่าอนธการ…เราค่อยจัดการภายหลัง!” ดุคกล่าวเสียงเย็น
ขณะเดียวกัน พวกอันหลินก็ได้ยินเสียงหมาป่าหอนเช่นกัน
เสียงหอนเจือความอำมหิตโหดเหี้ยม ราวกับกำลังเตือนและประกาศศักดาแด่เหล่านักพรตละแวกบ่อสวรรค์
เถียนหลิงหลิงตกใจจนหน้าถอดสี ร่างบางอดขยับเข้าใกล้อันหลินไม่ได้
“โอ้โฮ หมาป่าบ้านใครกัน หอนเสียงดังปานนี้” หลิวเชียนฮ่วนพูดอย่างประหลาดใจ
“เสียงดังหรือ หมาข้าร้องดังกว่านี้อีก” อันหลินทำหน้าเยาะเย้ย
“
