ของเขา ยังคงเป็นเขาเป่ยอู้เช่นเดิม
ทางด้านเถียนหลิงหลิง หลังอยู่กับต้าไป๋จนหนำใจแล้ว ก็เลือกจะอยู่ที่บ้านของตงฟางเสวี่ยต่อ ผ่อนคลายกับเพื่อนสักสองสามวัน
ค่ายกลบนเขาเป่ยอู้เปิดออก ชายขี่สุนัขคนหนึ่งทะยานลงมา
“สหายอันหลิน ไม่คิดเลยว่าวันนี้นายก็จะมาด้วย เรามาดื่มชาพูดคุยกันอีกดีไหม” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งยกมือขึ้นคำนับ เอื้อนเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม
คนคนนี้คือชุยเจ๋อ อาจารย์ของอันหมิงชวนนั่นเอง ตอนนั้นอันหลินรีบร้อนกลับไป เขายังคุยไม่หนำใจเลย ตอนนี้ได้โอกาสอีกครั้ง ย่อมไม่ปล่อยไปง่ายๆ
“ได้เลยครับ บอกพ่อผมด้วย เรียกเขามาด้วยสิครับ” อันหลินพูดอย่างสดชื่น
ชุยเจ๋อได้ฟังก็ชะงัก “เอ่อ หมิงชวนไม่ได้บอกนายเหรอว่าเขาไปทำภารกิจ”
“อะไรนะครับ พ่อไปทำภารกิจงั้นเหรอ ภารกิจอะไร!” อันหลินกะพริบตาปริบๆ ทำหน้าตกใจ
เขาขี่สุนัขปรี่มาแต่เช้า คิดว่าพ่ออยู่ในระดับกายแห่งมรรคขั้นห้า คงจะบำเพ็ญเพียรอยู่ที่เขาเป่ยอู้ตลอดเวลา ไหนเล่าจะรู้ว่าพ่อไปทำภารกิจอะไรนั่นด้วย
ชุยเจ๋อยิ้มบางๆ “หน่วยรบพิเศษของเรามักจะจัดตั้งภารกิจที่เกี่ยวข้องกับวงการบำเพ็ญเพียรอยู่บ่อยๆ ภารกิจเหล่านี้ไม่ได้บังคับ ยอมรับหรือไม่ขึ้นอยู่กับความสมัครใจ พ่อนายรับภารกิจไปสำรวจความผิดปกติของพลังปราณที่เขาฉางไป๋ นำทีมโดยพลตรีเฉิงอิง ไม่ใช่ภารกิจที่อันตรายอะไรหรอก นายไม่ต้องห่วง”
“เกี่ยวข้องกับเขาฉางไป๋งั้นเหรอ” อันหลินขมวดคิ้ว
เรื่องนี้คนอื่นอาจไม่คิดว่าอ
