ณ นิกายเทพศาสตรา
บนยอดเขาที่โอบล้อมด้วยหมอกเมฆ หยวนฮ่าวหรันนั่งขัดสมาธิอยู่ใต้ต้นสนโบราณ สูดลมหายใจเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ กลืนกินพลังฟ้าดิน ลมหายใจของเขาช่างเลื่อนลอยประหนึ่งหลุดพ้นจากโลกีย์
ฮึ่ม!
ความว่างเปล่าสั่นสะทือนดั่งระลอกคลื่นน้ำ ก่อนร่างเงาสองร่างจะปรากฏขึ้นจากประตูมิติ
ซูหลิงเอ๋อร์และหยุนเซียงมาถึง
“ปรมาจารย์อาวุโสหยวน ดูท่าว่าหลังจากท่านได้โอสถกำเนิดโดยฟ้า อาการบาดเจ็บเรื้อรังในร่างท่านใกล้จะฟื้นฟูโดยสมบูรณ์ อีกไม่กี่วันคงสามารถทะลวงสู่ขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ได้แน่นอน!”
หยุนเซียงกล่าวพลางแย้มยิ้ม ดวงตาสาดประกาย
หากมีคนนอกได้ยิน คงต้องตกตะลึงเป็นแน่ เพราะรองเจ้านิกายแห่งนิกายเต๋าโดยกำเนิดผู้ทรงพลังถึงขั้นนักบุญยุทธ์ กลับเรียกหยวนฮ่าวหรันว่า “ปรมาจารย์อาวุโส”
“ฝากขอบคุณศิษย์น้องฉินเหยาแทนข้าด้วย”
หยวนฮ่าวหรันลืมตาขึ้น ในนั้นแฝงไว้ด้วยความรู้สึกซับซ้อน
“ขอรับ! แต่…ปรมาจารย์อาวุโส ท่านไม่คิดจะกลับไปยังนิกายเต๋าโดยกำเนิดจริง ๆ หรือ?”
หยุนเซียงถอนหายใจเบา ๆ
ปรมาจารย์อาวุโสผู้นี้ แบกรับไว้มากเกินไปแล้ว
ครั้งหนึ่ง หยวนฮ่าวหรันเคยเป็นศิษย์ของนิกายเต๋าโดยกำเนิด รูปโฉมโดดเด่น พรสวรรค์ล้ำเลิศ หลายคนเคยเช
