รพ
ฟุ่บ!
หยุนเซียงสะบัดแขนเสื้อ ประตูแห่งช่องว่างเปิดออกอีกครั้ง เขาพาซูหลิงเอ๋อร์ที่เต็มไปด้วยความอาลัย เดินเข้าสู่ประตู และหายลับไปในทะเลเมฆ
“จงโจว…นิกายเต๋าโดยกำเนิด…”
สายตาของหยวนฮ่าวหรันเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและเหนื่อยล้า มองไปยังทิศทางของจงโจว กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่แผ่พุ่งออกมาจากกายของเขา ในพริบตา ทะเลเมฆปั่นป่วน ฟ้าดินสั่นสะเทือน ประหนึ่งหมื่นล้านแสงกระบี่ตกลงจากฟ้า รวมตัวกันกลายเป็นสนามกระบี่อันน่าสะพรึงกลัว
ตูม!
เหมือนกับบางสิ่งในร่างของหยวนฮ่าวหรันถูกทำลายลง ฉับพลัน กลิ่นอายของเขาทะยานสู่เก้าเมฆฟ้า ทะลวงสู่ขอบเขตใหม่ในพริบตา!
จักรพรรดิยุทธ์!
…
“นั่นมัน…ทิศทางของนิกายเทพศาสตรา? หรือว่า…หยวนฮ่าวหรันทะลวงเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์แล้ว?”
ณ จวนตระกูลหลิว ซูเฉินรู้สึกถึงบางสิ่ง แววตาสาดประกาย หันมองไปยังทิศทางของนิกายเทพศาสตรา
เขารับรู้ได้ว่าพลังฟ้าดินอันยิ่งใหญ่กำลังหลั่งไหลไปยังทิศทางนั้น กลิ่นอายกดดันฟ้าดินทั้งหมด
มีคนหนึ่งทะลวงเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์!
ยิ่งไปกว่านั้น ปรากฏการณ์ฟ้าดินช่างน่าสะพรึง ประหนึ่งราชันแห่งหมื่นกระบี่ฟื้นคืนชีพ หาใช่การทะลวงธรรมดาไม่
ซูเฉินนึกถึงหยวนฮ่าวหรันขึ้นมาทันที
ผู้
