ได้ ขอให้น้องหญิงฉินเหยาเป็นอาจารย์ให้นางด้วย”
หยวนฮ่าวหรันกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ขอรับ!”
หยุนเซียงตอบรับอย่างเคารพ
“ท่านอาจารย์ หลิงเอ๋อร์จะจากไปแล้ว ท่านต้องดูแลตัวเองให้ดี รอให้หลิงเอ๋อร์ฝึกฝนจนสำเร็จ แล้วหลิงเอ๋อร์จะกลับมาเยี่ยมท่าน!”
ซูหลิงเอ๋อร์คุกเข่าลงต่อหน้าหยวนฮ่าวหรัน ดวงตาแดงก่ำกล่าวด้วยเสียงสะอื้น
แม้นางจะเป็นศิษย์เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ความเมตตาที่หยวนฮ่าวหรันมีให้นั้นยิ่งใหญ่เกินจะบรรยาย ทำให้นางผูกพันกับเขาอย่างลึกซึ้ง หากไม่ใช่เพราะหยวนฮ่าวหรันยืนกราน นางย่อมไม่ยอมจากไป
“เด็กโง่ ลุกขึ้นเถิด โลกกว้างใหญ่อย่างจงโจวคือที่ที่เจ้าควรมุ่งไป! พรสวรรค์ของเจ้าจะถูกฝังไว้ที่นี่ไม่ได้ ข้ายังรอให้เจ้าสร้างชื่อสั่นสะเทือนไปทั่วหล้าอยู่!”
หยวนฮ่าวหรันโบกแขนเสื้อ พลังไร้รูปร่างยกซูหลิงเอ๋อร์ขึ้นเบา ๆ พลางกล่าวอย่างอ่อนโยน
“เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์!”
ซูหลิงเอ๋อร์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“พอแล้ว! เลิกเป็นเด็กน้อยเสียที ไปได้แล้ว!”
หยวนฮ่าวหรันโบกมือ แล้วหันไปมองหยุนเซียงกล่าวว่า “ดูแลหลิงเอ๋อร์ให้ดี หากนางเป็นอะไรขึ้นมา ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”
“โปรดวางใจ ปรมาจารย์อาวุโส!”
หยุนเซียงตอบอย่างเคา
