ห์
เถียนหลิงหลิงเบะปากที่จิ้มลิ้ม เค้นคำพูดออกมาอย่างยากเย็น “กัปตัน”
“ฮะ” อันหลินเบิกตากว้าง
จากนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รูม่านตาหดตัว ร้องเสียงหลง “คุณพระ! เธอเองเหรอ!”
เถียนหลิงหลิงพยักหน้า “อืม…ฉันเอง…”
ตงฟางเสวี่ยมองดูด้วยความงุนงง “พูดอะไรกันน่ะ”
“นี่เป็นความลับ!” ทั้งสองคนตอบพร้อมกัน
เหตุการณ์นี้ทำให้ทั้งคู่ผงะพร้อมกัน
อันหลินเกาหัวแก้เก้อ เถียนหลิงหลิงเม้มปาก เสตามองทางอื่น
ตงฟางเสวี่ย “…”
ในตอนนั้นเอง มือถืออันหลินก็ดังขึ้น
เขากดรับสายแล้วพูดว่า “ฮัลโหล สวัสดีครับ”
จู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดีใจดังมาจากมือถือ “กริ๊ด! เจ้าแห่งพิษรับสายฉันแล้วจริงๆ! มีความสุขจังเลย!”
มุมปากของอันหลินกระตุกยิกๆ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครเนี่ย หรือจะเป็นโทรศัพท์ก่อกวนจากแฟนคลับสติแตกสักคนบนโลก
“อะแฮ่ม…คุณเป็นใคร มีธุระอะไรครับ”
เขาครุ่นคิด ยังไม่วางสายดีกว่า ดูสิว่าผู้หญิงคนนั้นจะพูดอะไร
“ฮ่าๆ ๆ ฉันพญางูขาวในกลุ่มเอง! จำได้ไหม”
“ฮือๆ ๆ…ฉันเพิ่มเพื่อนคุณแล้ว แต่ไม่มีการตอบรับเลย ไม่เห็นเหรอ”
อันหลินกลอกตา เพิ่มเพื่อนในวีแชทไม่ได้ ก็เลยเริ่มโทรก่อกวนงั้นเหรอ
เฮ้อ มนุษย์กลัวโด่งดังหมูกลัวอ้วนจริงๆ
“โอเค งั้นฉันจะยอมรับคำขอให้ วางก่อนนะ” เขาไม่อยากเสียเวลาแล้ว วางสายก่อนแล้วค่อยว่ากัน
“นี่! รุ่นพี่รอเดี๋ยว! ฉันเป็นนักพรตที่ได้เข้าสุสานเซียนสวรรค์โส่วหยางด้วย คุณช่วยแจ้งรายละเอียดต่อจากนี้ให้ฉันหน่อยสิ!” เสี
