้เวลาแสดงมาตรฐานของชาวจีน สร้างชื่อให้ประเทศแล้ว
คุณน้าใช้ภาษาอังกฤษอธิบายคำพูดก่อนหน้านี้ซ้ำอีกครั้งด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม จากนั้นก็มองซูเฉี่ยนอวิ๋น ราวกับอยากเห็นสีหน้าตกใจและปลื้มใจจากนาง
ซูเฉี่ยนอวิ๋นยังคงทำหน้างงงวย “ฮะ”
คราวนี้นางฟังไม่ออกเลยสักคำจริงๆ
“ฉัน ตำรวจ อยู่ที่ไหน”
ซูเฉี่ยนอวิ๋นเอ่ยถามอีกครั้งอย่างอ้อนวอน
คุณน้า “…”
คุณน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้ว แม้แต่ภาษาอังกฤษแม่หนูคนนี้ก็ไม่เข้าใจเหรอ เธอมาจากประเทศไหน ดูจากหน้าตาแล้วคนจีนชัดๆ! ระดับภาษาแบบนี้ไปสถานีตำรวจก็ไม่มีประโยชน์ ตำรวจก็งงเหมือนกัน!
แต่ไม่รู้เพราะอะไร คุณน้าเห็นผู้หญิงที่สะสวยอย่างซูเฉี่ยนอวิ๋นยืนอยู่ตรงหน้าอย่างโดดเดี่ยว จ้องตนด้วยสายตาเว้าวอน เธอก็อดสงสารไม่ได้
“เสี่ยวจาง ช่วยเฝ้าร้านแทนฉันก่อนนะ! ฉันขอไปจัดการธุระหน่อย!” สุดท้ายคุณน้าก็ตัดสินใจว่าจะนำทางไปเอง
เธอไม่รู้ทาง ฉันจะพาเธอไปเอง!
“ไป!” คุณน้ากวักมือเรียกซูเฉี่ยนอวิ๋น
ซูเฉี่ยนอวิ๋นพยักหน้าอย่างว่าง่าย เดินอยู่ข้างๆ คุณน้า เพื่อไม่ให้พลัดหลงอีก ครั้งนี้นางตามติดคุณน้าอย่างมาก
“เด็กคนนี้…” คุณน้าส่ายหน้าแค่นยิ้ม จ้องซูเฉี่ยนอวิ๋นไม่ให้คลาดสายตาเช่นกัน
วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ปริมาณคนในย่านการค้าค่อนข้างเยอะ มองไปเห็นแต่ผู้คน
ซูเฉี่ยนอวิ๋นเพ่งมองผู้คนมากหน้าหลายตารอบข้างด้วยความฉงน ผู้คนที่สัญจรก็มองนางด้วยสายตาที่ตะลึงปนชื่นชม
ในตอนนั้นเอง นางก็เห็
